Hayat öyle garipti ki bazen toprağın en kuru olduğu yerde açardı çiçekler. Bitti denilen anda yeniden başlardı her şey. Kaçtığımız canavara koşardık bilmeden ve aslında ortada canavar bile olmazdı bazen. Boşluğa düşerken karanlığın içinden bir el uzanırdı. Öğrenirdik ki o karanlık aslında ışıkmış da biz görememişizdir. Tıpkı her şeyimizi kaybettiğimizi söylerken sahip olduklarımızı göremediğimiz gibi. Tıpkı aldığımız her nefesin yeni bir umut anlamına geldiğini bilmediğimiz gibi.
Gönle düşen dile düştüğünde bazen yere düşer. Söylemek hep kelimelerleolmaz ya sevgili dost. Hal de söyler. Gönülde olanı yere düşürme. Sessizce sev. Usulca. Kainatı telaşa vermeden. Melekleri ürkütmeden sev.