ezgi çetin
@beauvoil
“göğsümün altında başlayan ve leğen kemiğimde biten boşluktan bir dünya geçiyordu.”
öğrenci
üniversite
izmir-istanbul
izmir, 9 Eylül
19 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Reklam
“sonra ne gördüm bil bakalım! bir uçurtma! ilk kez seninle birlikte görmüştüm geçen yıl. ben ne olduğunu bilememiştim de sen demiştin uçurtma diye. kocamandı seninle gördüğümüz. bizim göğümüzdeydi hem. bu seferki o kadar büyük değildi ama maviydi onun gibi. ağabeye dedim ki:
“bak, uçurtma kaçmış!”
“hani bakayım! nereden kaçmış?”
“bizim göğümüzden kaçmış. ama onu sakın vurma!”
ağabeyin gözleri doldu ben böyle deyince. bana simit aldı. babam gibi.”
“insan, böylelikle, umut dolu, kendi yolunda gider durur; günler uzun ve sakindir, güneş yukarıda gökyüzünde parlamakta ve akşam bastığında üzülerek yok olmaya yüz tutmaktadır. ama bir noktada, belki de içgüdüsel olarak, insan geri döner ve arkasındaki bir kapının kapanarak dönüşü olanaksız kıldığını fark eder. İşte o zaman, bir şeylerin değişmiş olduğunun ayırdına varırız, güneş eskisi gibi kıpırtısız değildir,hızla hareket etmektedir; ne yazık ki henüz bakmaya bile fırsat bulamadan, onun ufkun ucuna doğru hızla kaydığını, bulutların da gökyüzündeki mavi koylarda hareketsiz durmadığını, birbirlerinin üzerine çıkarak kaçtıklarını, iyice acele ettiklerini görürüz; zamanın geçtiğini ve günü gelince yolun zorunlu olarak son bulacağını anlarız.”
