Ben tüm yaşamımı, duygularımı, acılarımı ve mutsuzluklarımı size yazmak istiyordum, yazamıyordum ve hâlâ da yazamıyorum..
bedelsiz gül açar mı, kuş uçar mı gönülde
kıvranmak, aydınlığın soylu yalnızlığıdır
ben bütün ufukları ısıtan bir güneşin
beynine şâhikalar kurduğu seyyâreyim
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Peki
Ben , kendime bile, 'sana şu gerek, bu gerek,' diye sınır koymaz, çizgi çekmez iken, nasıl olur da bir başkasının tercihine 'peki' , demezdim. Dedim.
Bana çocukluğumu geri verin, büyüklük sizde kalsın..
Şimdi düşünüyorum da ben....... hiç çocuk olmamışım ki...
Ziya Bey ve Aziz Dostu Führer!
(...)
Hitler’le de, führer olmadan önceleri, çok içtenlikli arkadaştırlar. Münih’teki birahanelerde çok bira içmişlikleri vardır. Herif nazi mazi ama, şimdi eğri oturup doğru konuşmalı, Almanya’nın başına geçtikten sonra bile eski arkadaşı Ziya’yı unutmamış, mektup yazıp onu Almanya’ya çağırarak kendisine yardım etmek istemiştir. Ziya Bey’e Almanya’da yüksek bir görev verecektir. Çünkü o sıralarda Ziya Bey’in sıkıntı içinde olduğunu duymuştur. Hitler’den küçükadı “Adolf” diye sözeder. “İyi ki bizim Adolf’un sözüne uyup da Almanya’ya gitmemişiz. Yoksa beni de Nürnberg mahkemesinde ölüme mahkum ederlerdi.” der, biraz düşündükten sonra da ekler: “Yok, yok, ben Adolf’un yanında olaydım, bu işler gelmezdi başına; çünkü benim sözümü dinlerdi. Ona doğru yolu gösterirdim.”
(...)
Ben ki henüz yaşadığım dünyaya bile alışamamışım, bir başka dünya neyime yarardı benim?
