Râfi‘ b. Malik [r.a] rivayet ediyor: “Bedir Gazvesi’nde insanlar Ümeyye b. Halef’in başına toplandılar. Ben de gittim, zırhının koltuk altından kopan parçaya baktım. Bu arada kılıçla bir darbe vurdum ve onu öldürdüm. İşte o an gözüme bir ok isabet etti ve gözümü çıkardı. Resûlullah’a [ﷺ] gittim. Gözümü yerine yerleştirdi ve tükrüğünü sürdü. Gözüm iyileşti, hiç acı duymadım ve ıstırap çekmedim.”
Gerçekler de insanı öldürdüğü için, ölüm gibidir. Ben bir insanı öldürdüğüm zaman, onu bıçakla değil, gerçekle öldürdüm. Bu yüzden korkuyorlar; beni yok etmek için bu yüzden acele ediyorlar. Bıçaktan korkmazlar. Onları korkutan gerçeğimdir.
Reklam
Geçmişi kontrol eden geleceği kontrol eder.
George orwell
Eh, estetik bir böcekten başka bir şey değilim ben... (Bu düşünce hoşuna gitmişti. Kin dolu bir sevinçle bu düşünceye sarılmış, onu didik didik ediyor, onunla sanki oynuyordu.) Evet, gerçekten bir böceğim ben. Önce, bir böcek olduğumu düşündüğüm için bir böceğim. İkincisi, sözde, kişisel çıkarımı düşünmediğime, ya da kişisel bir hırsımın olmadığına, yalnızca güzel, yüce bir amaç için çalıştığıma tam bir ay Büyük Varlığı tanık gösterip durduğum için bir böceğim... Ha, ha, ha!.. Üçüncü olarak da, olası bir adalet duygusunu ağırlık ölçüsüyle, metreyle, aritmetikle ölçmeyi düşündüğüm için... Böceklerin en işe yaramazını aldım, ilk adımım için bana gerekli olanı, ne biraz azını, ne de fazlasını (fazlası, kadının vasiyeti üzerine bir manastıra gidecekti sanırım... Ha, ha, ha!..) almak için öldürdüm... Son olarak da (dişlerini gıcırdatarak sürdürüyordu düşünmeyi): kendim o öldürdüğüm böcekten daha iğrenç, daha pis bir böcekken, onu öldürdükten sonra bunu kendi kendime söyleyeceğimi önceden sezinlemişken bunu gene de yaptığım için bir böceğim. Bu dehşetle boy ölçüşebilecek bir duygu var mıdır acaba dünyada?
Sayfa 331 - İletişim Yayınları
"Katil benim diye bar bar bağırdım duruşmada, ama gerçek bir katil gibi duymadan kendimi. Gerçek katil nasıl olur, neler duyar hâlâ bilmiyorum. Ben katilmişim, işlediğim bir cinayetmiş. Benden çok uzak, inanılması güç bir öykünün tümcesi sanki bunlar. Bir düş bile değil. Düşler kişinin kendi gerçeğine ucundan bucağından yaklaşırlar çünkü. Bir adam öldürdüm, evet. Bilerek, isteyerek öldürdüm. Gene de katillik benim gerçeğimin içinde değil. Yaptığım işle ilgili olarak cinayet sözcüğünü işittiğimde duruşmada şaştım kaldım. Daha önceki soruşturmalar sırasında hep adamların yanlışlarını düzeltmeye çalışmıştım,"
Yıllar önce öldürdüm kendimi
Bugün kendimi öldürdüm. 1937 yılında amansız bir kansere yakalandığımı öğrendim. Ve peşimi asla bırakmayan ölümün beni bulduğunu anladım. Ve ölümün karşısına dikilip ona şöyle dedim: "Bu savaş bitti." Sonra da şöyle dedim: "Zafer senindir." Ve ekledim: "Ama zamanına ben karar veririm." Ve ölüm beni öldürmeden ben kendimi öldürdüm.
Reklam
Reklam