İnsan Doğasının Değişmeyen Aynası: Amerigo
Puan vermedi·104 syf.·
2026 11. kitabı
Tarih kitaplarıyla aram hiçbir zaman çok iyi olmadı; çoğu zaman onları fazla didaktik, bunaltıcı ve kuru bulmuşumdur. Bu yüzden Stefan Zweig’ın Amerigo’suna başlarken de beklentim oldukça düşüktü. Ancak karşımda kuru bir kronoloji değil, insan ruhuna ayna tutan bir eser buldum. Öyle ki bu okuma yolculuğu, bende pek çok farklı duyguya dokunmayı başardı.
Kitabın geçtiği keşifler çağında, biz de bir doğu memleketi olarak Avrupa'ya yön verecek ve öncülük edecek pek çok ilme sahipken, sonrasında birçok konuda Batı'nın gerisinde kalmış olmamız beni derinden üzdü. İster istemez insan, bu toprakların yeniden bilimde ve sanatta dünyaya öncülük ettiğini görmeyi arzuluyor. Bu burukluk, geleceğimiz adına daha çok çalışmam ve üretmem gerektiğine dair sorumluluk hissi, küçük bir iç not bıraktı. Ancak bu tarihî hüznün ötesinde, satır aralarında ilerledikçe asıl şaşkınlığı insanlığın değişmeyen doğasında yaşadım.
Satır aralarında gezinirken, aslında Amerigo Vespucci ve Kristof Kolomb'un arasının oldukça iyi olduğunu öğreniyoruz. Hatta bu durum Kolomb'un oğlu tarafından da doğrulanmış. Buna rağmen insanların kendi işlerine gelecek şekilde hikâyeler uydurması ve Vespucci'nin adı altında kendi hayallerini, heveslerini anlatmaları insanlığa olan güvenimi sarstı. Çünkü fark ettim ki insanlar, tarih boyunca çoğu zaman gerçeğin değil, kendi arzularının peşinden gitmişler.
Bu durum, tarihin sadece kazananlar tarafından değil, aynı zamanda manipüle edenler tarafından da yazıldığını kanıtlar nitelikte.
Kitabı okurken fark ettiğim bir diğer acı gerçek de şu oldu: Ağzı olan konuşmuş, eli kalem tutan herkes kendi hayal gücüne göre bir şeyler yazıp çizmiş. Doğru kaynağa ulaşmanın bazen ne kadar zor olduğunu görmek, kitap boyunca anlatılan olayların bana sadece tarihî bir tartışmayı
“Bizi Birleştiren Bağlar” serisinin 5. kitabı bende tuhaf bir yankı bıraktı; sanki uzun süredir kapalı duran bir kapı nihayet aralanmış gibi.
Dört kitap boyunca Nox’a karşı hep bir mesafem vardı. Sertti, soğuktu, bazen öfkemin hedefi bile oldu. Onu tam anlamıyla affedemediğimi düşünüyordum ama aslında içimde başka bir şey vardı: onun bir hikâyesi olduğunu, o sertliğin bir yerden doğduğunu hissediyordum. Ve bu kitapta o hikâyenin içine girmek… her şeyi değiştirdi. Nox’un geçmişini, yaralarını ve neden böyle biri haline geldiğini gördükçe, ona kızmaktan çok onu anlamaya, hatta sıkı sıkı sarılmak istemeye başladım.
Ve tam “artık her şey çözüldü” dediğim noktada hikâye beni yeniden ters köşeye yatırdı. Dört kitaptır kurulan savaşın aslında düşündüğümüz gibi ilerlemediğini, asıl düşmanın bambaşka bir yerde durduğunu öğrenmek… gerçekten beklemediğim bir sarsıntıydı. Ama en güzeli, bunun çok iyi yazılmış olmasıydı; her şey yerli yerindeydi, her detay bir anda anlam kazandı.
Sürükleyiciliği, duygusal ağırlığı ve o ustaca kurgulanmış ters köşesiyle beni içine çekti. Şimdi tek bir şey kaldı: son kitabı okumak. Ve bu kez gerçekten hiçbir şeyi tahmin etmeye cesaret edemiyorum.
Debbie Macomber’ın Küçük Mucizeler Dükkânı kitabını okuduktan sonra bende çok bir etki bıraktığını söyleyemem. Kitap, umut etmeyi bırakmamayı, hayatta yeni başlangıçların her zaman mümkün olduğunu anlatan sıcak bir hikâyeye sahip. Tabii ki her okur aynı kitabı aynı şekilde yorumlamaz. Bana sıradan gelen bazı bölümler, başkaları için oldukça anlamlı ve etkileyici olabilir. Sonuçta herkes okuduğu kitaptan kendi hayatına göre farklı şeyler çıkarıyor.
Anlatımı sade ve akıcı olduğu için okurken yormuyor.Büyük beklentilerle değil de, kafa dağıtmak ve sıcak bir hikâye okumak amacıyla elinize alırsanız daha çok sevebilirsiniz.Benim için Küçük Mucizeler Dükkânı: Edebî anlamda çok güçlü ya da unutulmaz bir eser olduğunu düşünmesem de, boş zamanlarda rahatlıkla okunabilecek bir kitap.
Denizin Altında Kaybolan Potansiyel·280 syf.·
6/10
2026 79. kitabı
Selam. Beni yeterince tatmin etmeyen ancak oldukça masalsı olan bir kitaplayız bu gün.
Fantastik öğelerle bezeli, Kore mitolojisinden ilham alan ve son yıllarda oldukça ilgi gören Denizin Altına Düşen Kız, özellikle atmosferi ve masalsı dünyasıyla dikkat çeken bir kitap. Ben de kitaba beklentilerle başladım ve okuma deneyimim boyunca hem beğendiğim hem de eksik bulduğum noktalar oldu.
Axie Oh'un Denizin Altına Düşen Kız kitabını bitirdiğimde bu kitabın aslında kötü olmadığını düşündüm. Hatta yer yer çok güzel fikirleri, etkileyici sahneleri ve gerçekten ilgi çekici bir dünyası var. Ancak bütün bunlara rağmen bende büyük bir etki bırakmayı başaramadı. Bunun sebebi de sanırım yazarın kafasındaki fikirlerle bunları sayfalara aktarma başarısı arasındaki mesafe.
Kitabın en güçlü yanı kesinlikle atmosferi. Denizler, ruhlar, tanrılar, efsaneler ve masalsı anlatım zaman zaman gerçekten büyüleyici bir hava yaratıyor. Özellikle bazı betimlemeler çok başarılıydı. Hatta kitabı okurken neden bazı insanların ona bir Ghibli filmi havası yakıştırdığını anlayabiliyorum. Eğer bu hikâye animasyon olarak izleseydim muhtemelen çok daha fazla etkilenebilirdim. Fakat aynı hissi kitapta alamadım. Çünkü atmosfer ne kadar güçlü olursa olsun hikâye ve karakterler onu desteklemekte zorlanıyor.
En büyük sorunlarımdan biri anlatım dilindeydi. Özellikle büyükannenin hikâyeleri o kadar sık tekrar ediliyor ki bir noktadan sonra dikkat dağıtmaya başlıyor. Sürekli "büyükannemin anlattığı hikâyelerdeki kadınlar", "büyükannemin öğrettiği şeyler", "büyükannemin hikâyeleri" ifadelerini görmek karakterin kendi düşüncelerini geliştiremediği hissini yaratıyor. Üstelik bu sadece büyükanneyle de sınırlı değil. Dedem şöyle derdi, ağabeyim böyle söylerdi, büyükannem şunu anlatırdı... Bir süre sonra karakterin
Kitaba başlarken normal bir kurgu roman okuduğumu zannediyordum.Yaşanılan olayların gerçek olduğunu öğrenmem ve bu olayları yazarımızın yaşamış olması bende şok etkisi yarattı diyebilirim.Filmlere,romanlara konu olacak bir hayat yaşamış hem üzücü hem umut dolu.
İngiliz asıllı anne ve Yemenli bir babanın kızı olan Nadia ve Zana Muhsen herkes gibi hayalleri olan iki genç kızdır.Daha 15 yaşında olmalarına rağmen,babası tarafından Yemenli bir aileye çocuk gelin olarak satılmalarıyla hayatları aniden tepetaklak olur. İki genç kızın hayatı bundan sonra hiç kolay olmayacaktır.
Doğdukları modern hayatla gelin geldikleri yerin kültürü o kadar zıttır ki Zana bu durumu hiç bir zaman kabullenmek istemez isyan eder,bağırır çağırır,her seferinde dayakla,işkencelerle,tehditlerle susturulur.Yavaş yavaş o düzene ayak uydurmaya başlar tabi ama kaç yıl sürerse sürsün İngiltere'ye dönme,özgürlüğüne kavuşma çabasından da asla vazgeçmeyecektir.Sonunda çocuğundan olacak olsa bile....
Devam kitabı da varmış.Yazarımız diğer eserinde de hayat mücadelesini anlatmaya devam etmiş ama okuyabileceğimi düşünmüyorum bu kadarı yetti bana Zana Muhsen'in savaşçı ruhuna,güçlü oluşuna hayran kaldım sadece onamı annesine de. Kitabı okumak isterseniz ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksınız Anlatamam okumanız lazım çünkü Keyifli okumalar.
Puan vermedi·246 syf.·
2026 12. kitabı
Telefonunuzun ekranını kapattığınızda, çok kısa sürede olsa sürekli zaman geçirdiğiniz o sosyal medya uygulamasını açmadığınızda içinizde bir şeyleri kaçırıyormuş ve bir an önce tekrar o uygulamayı açmanız gerekiyormuş gibi hissettiğiniz oluyorsa, herhangi bir ses veya titreşim duymasanız dahi ekranı yeniden açıp tekrar bakma isteği duyuyorsanız merak etmeyin yalnız değilsiniz.
İnternet sebebiyle günümüzde hiç olmadığı kadar hızlı ve büyük bir bilgi bombardımanına sürekli maruz kalıyoruz. Artık kendimizi sadece komşularımızla değil, dünyanın öbür ucundaki Hollywood yıldızları ile de kıyaslıyoruz. Artık başarı algılarımız herhangi bir dalda en üst mertebedeki kişinin bulunduğu seviyeye göre şekilleniyor. Dolayısıyla elde olanların devede kulaklığının ağırlığı ile sürekli bir tatminsizlik hisleriyle boğuşuyor ve kendimizi bir hamster misali sonu olmayan bir koşu tekerleğinde çırpınırken buluyoruz.
İşte yazarımız çağımızın insanları düşürdüğü bu koşturmacada biraz soluklanması ve yavaşlayarak farkındalık oluşturması gerektiğine dikkat çekiyor. 
M. Kemal Sayar okurların kafalarında daha kolay canlanır diye düşünmüş olacak ki, girişi arabalar ve trafik ile somut bir konu seçerek yapıyor. Ancak bu bence kötü bir başlangıç. En azından ben bu bölümdeki görüşleri eksik veya yanlış buldum.
Hava kirliliği, gürültü, şehirlerin otoyollarla delik deşik olması gibi savları ile durumun problemli oluşuna tabii ki katılıyorum ancak çözümün araba girmeyen bazı sokaklar planlanması olmasına pek katılamıyorum. Çünkü bence ana problem şehirlerdeki nüfus yoğunluğunun çığırından çıkmasıdır. Ayrıca yazar: "Yollarda herkes eşittir." diye bir cümle kuruyor. (Syf.19) Bu cümleyi nasıl yorumlasam bilemedim, İstanbul trafiğinde patron da çalışan da arabaya binince eşittir diyebileceğimizi pek
M. Kemal Sayar okurların kafalarında daha kolay canlanır diye düşünmüş olacak ki, girişi arabalar ve trafik ile somut bir konu seçerek yapıyor. Ancak bu bence kötü bir başlangıç. En azından ben bu bölümdeki görüşleri eksik veya yanlış buldum.
Hava kirliliği, gürültü, şehirlerin otoyollarla delik deşik olması gibi savları ile durumun problemli oluşuna tabii ki katılıyorum ancak çözümün araba girmeyen bazı sokaklar planlanması olmasına pek katılamıyorum. Çünkü bence ana problem şehirlerdeki nüfus yoğunluğunun çığırından çıkmasıdır. Ayrıca yazar: "Yollarda herkes eşittir." diye bir cümle kuruyor. (Syf.19) Bu cümleyi nasıl yorumlasam bilemedim, İstanbul trafiğinde patron da çalışan da arabaya binince eşittir diyebileceğimizi pek