Ne kadar ileriye gidebileceğimizi bilmenin tek bir yöntemi var: yola çıkmak ve yürümeye başlamak.
«Bu asrın başında Henri Bergson, zihnin yaratıcı enerjisi uçsuz bucaksız olduğundan her an bir yenilik ortaya çıkabilir yorumunda ısrar etmiştir. Birinci ve İkinci Dünya Savaşları, Haşoah ve Hiroşima'dan sonra, hiç umut yokmuş gibi görünen bir zamanda Ernst Bloch Umut İlkesi'ni yayımlamıştır. Bitmemişliğin tarihin ve insanlık bilincinin bir ilkesi olduğunu açıklar. Beklentileri, hayalleri, 'henüz var olmayana' dair arzu duymayan bir insanlığın bundan böyle insanlık olmayacağını belirtir. Emmanuel Levinas etiği, 'diğer insanın hümanizmi' dediği tanımla yeniler; diğerinin yüzü, onun varlığı beni öldürmemeye zorlar ve varoluşun bu boyutunu unutursam insanllıktan çıkarım.»
Sayfa 403
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bergson' a göre geçmiş, bir bütün olarak, bizim için var olduğu haliyle hafızamızda kalır; fakat bazı engeller, özellikle de beynimizin davranışı, onun bütün bölümlerini hatırlamamıza engel olur.
Esas meseleye gelelim, Tanpınar'ın Batı'dan aldığı referanslar kimdir? Ya da daha tutucu Yahya Kemal'in? Baudelaire, Mallarmé, Proust, Bergson, Nietzsche, Freud. Kim bunlar? Bunlar Batı'nın enfant terrible'leri. Bakın burada inanılmaz bir paradoks var. Türkiye'nin "muhafazakârları" Batı'yı en avangard noktasından tutuyorlar. Türkiye modernleşmesinin "ilericileri" ise Batı'nın muhafazakârlarını tutuyorlar. Sadece jakobenler Batılı değildir, jirondenler de Batılıdır. Hem Bolşevikler hem Menşevikler Batılıdır. Mussolini de Batılıdır, Gramsci de. Bergson da Batılıdır. Durkheim da. Marx da. Tarde da.
Felsefe bir sistem inşası değildir, kişinin kendisine ve çevresine naif biçimde bakma kararını almasıdır.
Bergson
Kazazede VarlıkAlıntı
"Bergson'un güzel ifadesiyle "kendi kendinin yaratımı", terapötik bağlamda özel bir anlam kazanabilir. Bedenim acı deneyimiyle değişmiştir, bu sayede hem zaaflarını hem de gücünü tanırım, bedenimle kurduğum yeni ilişkiye anlam verecek olan benimdir."
