Henri Bergson’un "Gülme" adlı bu ölümsüz eseri, ilk bakışta sadece neye, neden güldüğümüzü açıklayan bir mizah kitabı gibi görünse de, aslında insan doğasını, toplumsal ilişkileri ve modern yaşamın getirdiği yabancılaşmayı inceleyen çok derin bir felsefi ve sosyolojik analizdir. Kitap bize der ki: İnsan, doğası gereği özgür ve esnektir. Ne zaman ki hayatın canlı akışını unutup kaskatı kuralların, ezberlerin ve mekanik alışkanlıkların kölesi olursak, toplum bizi sarsıp kendimize getirmek için yüzümüze gülecektir. Gülmek, insanlığımızı ve canlılığımızı koruyan en estetik sigortadır. Gülmek, bireysel bir eğlence olmanın çok ötesinde, toplumun kendini korumak için geliştirdiği gizli bir mekanizma olduğunu söylüyor. İyi okumalar…
Yeniden Tanışma
Bir çok isimle yeniden tanışma ve russell’ın değerlendirmesine tanıklık ettim. Hepsi çok güzel ve hoştu. Benim için iki isim ön plana çıktı, daha önce üzerlerinde hiç durmadığım bu filozofların enteresan düşünceleri vardı. Biri Hume ve nedensellik ilkesine verdiği eleştiri, nedenselliği alışkanlıklarımıza indirgemesi çok hoşuma gitti. Diğer bir isim ise Bergson ve dualizmi, kafamda bir türlü üretemediğim poli harici çokluklara kritik dışında bir çözüm önermişti 
Batı Felsefesi Tarihi Cilt 3 
Bertrand Russell
Batı Felsefesi Tarihi Cilt 3 Bertrand RussellReklam
Puan vermedi·192 syf.·
2026 369. kitabı
Bergsonculuk,Nedir?
Fransız filozof Henri Bergson (1859-1941) tarafından geliştirilen, gerçeğin akıl veya bilimsel analizle değil, sezgi (entüisyonizm) yoluyla kavranabileceğini savunan felsefe akımıdır. Maddeyi zekâ, yaşamı ise sezgiyle açıklayan bu öğreti, zamanı bölünemez bir akış (süre) ve yaşamı yaratıcı bir hamle olarak görür.
Bergsonculuk (1966), Deleuze'ün daha sonraki bağımsız yapıtlarını hazırlayan erken dönem felsefe tarihi çalışmalarından biridir. S:7
Bergsonculuk, 20. yüzyılın başlarında pozitivizme bir tepki olarak doğmuş ve özellikle sanat, edebiyat ve metafizik alanlarında etkili olmuştur. Ayrıca, Gilles Deleuze gibi düşünürler tarafından yeniden yorumlanarak güncel felsefede "süre", "fark" ve "hafıza" gibi kavramlar üzerinden yaşamaya devam etmiştir. 
Bergsonculuk
bergson 1937 yılında vasiyetnamesine, öldükten sonra katolik kilisesince vaftiz edilmek istediğini yazar... yahudi düşmanlığının hızla yaygınlaşmasından korktuğu için değil, bilakis nazilerin gözüne batmak ve onları kendince protesto etmek için yapar bunu...
3 ocak 1941'de, alman işgalindeki paris'te, yahudi olduğunu kaydettirmek için saatlerce kuyrukta beklerken zatürreye yenik düşer ve yere yıkılır. 
Henri Bergson
Bergsonculuk
bergson 1937 yılında vasiyetnamesine, öldükten sonra katolik kilisesince vaftiz edilmek istediğini yazar... yahudi düşmanlığının hızla yaygınlaşmasından korktuğu için değil, bilakis nazilerin gözüne batmak ve onları kendince protesto etmek için yapar bunu...
3 ocak 1941'de, alman işgalindeki paris'te, yahudi olduğunu kaydettirmek için saatlerce kuyrukta beklerken zatürreye yenik düşer ve yere yıkılır. Henri Bergson
Özne sorgulamasını içeren kurgu bir kitap. Aralarda Descartes, Kant, Berkeley ve Bergson öğretilerini gördüm. Buram buram felsefe kokan ama felsefe dersi vermek yerine kurguyla bizleri düşündüren bir kitaptı. “İçimdeki mi benim, yoksa ötekilerin gördüğü dışımdaki mi benim?” sorusunu sormama neden oldu. Ki zaten ana karakterimiz de bu soruyu sorarak deliriyor...
Gerçekten kendi benliğini görebilir misin, yoksa o benlik başkaları tarafından oluşturulan bir şey mi? Üzerine düşününce insanın kafasını karıştıran bu özne probleminin tam içine girdim kitapla. Okuması zor olsa da adamın delirdiği her dakika ben de delirdim. Bazı yerleri fazla tekrardı; yine de belirsizlikte süzülen bir özneyi okumak ve gerçekten benliğimizi göremeyecek olma durumuyla yüzleşmek vurucuydu.
Düşündükçe kendini bulan, kendini buldukça kendine yabancılaşan bir özne... Yabancılaşmış ve belirsiz olan özneler, ötekiler tarafından kalıplaşıyor. Ne kadar öteki varsa, bir öznenin o kadar benliği oluyor.
Özneyi ele alışının altında yatan felsefi temelle birlikte tarih, yalnızlık, yüce ve Tanrı gibi kavramları da aktarmış. Yazarın felsefi söylemlerini bu kadar güzel bir şekilde kurguya yedirmesi ve aforizma okuyormuş gibi hissettirmemesi güzeldi.
Toplu yorum :)Felsefe
Puan vermedi·328 syf.··
Beğendi
·2026 18. kitabı
·11 günde okudu
·Okunma: 30 Nisan 2026 00:00
#KayıpZamanınİzinde
#MarcelProust
2904 sayfa
Uzuun bir yolculuktan sonra merhaba!
Fransız edebiyatının modern başyapıtıyla geldim ben :)
7 kitaptan oluşan Kayıp Zamanın İzinde serisinin ilk kitabını okuduktan sonra yorum yapmış ve toplu yorumu en sonda yapacağımı söylemiştim.
Roman yazarın geçmişi hatırlama çabasıyla başlıyor. Yedi kitaptan oluşan bu seride yazarın küçüklüğünden yaşlılığına değin yaşadıklarını okuyoruz.
İlk kitapta yazar, doğduğu Combray kasabasında ve anne öpücüğünü almadan uykuya dalamayan bir küçüktür.
İkinci kitapta ergendir ve ilk kez aşkla ve sanatla tanışır.
Üçüncü kitapta yazar ailesi ile Paris'te taşınır ve burada Fransız sosyetesinin o kibirliği soğuk karanlık yüzüyle karşı karşıya kalır. Bunu ve smobizmi Dreyfus olayıyla hicveder.
Dördüncü kitapta tanıştığı Baron sayesinde eşcinsellikle yani toplumsal yasakların Arzu arzulanabilirliği ile yüz yüze gelir.
Besinci kitapta Marcel, kaçmasından korktuğu Albertine’i Paris’teki evine adeta hapseder. Kitap tamamen kıskançlık, denetim arzusu ve aşkın tutsak edici yanına odaklanır.
Altıncı kitapta Albertine evden kaçar ve Marcel'in pişmanlık dolu acılarına tanık oluruz. Tam bir melankolik yengeç erkeği.
Yedinci kitapta ise yıllar geçer, Brinci Dünya Savaşı yaşanır ve Marcel yaşlanmış olarak Paris’e döner. Bir davette eski dostlarının ne kadar yaşlandığını görünce zamanın acımasızlığını fark eder.
Ve burasıdır zaten sorguladığı daha doğrusu hatırlamaya başladığı yer. Keza kitap bu noktada başladığı yere geri döner.
Proust bu romanına ruhunu kazandıran felsefeyi aynı zamanda akrabası olan Henri Begson'a borçludur. Bergson'un felsefesinde saatle ölçülebilir olan mekanik zaman gerçek zaman değildir. Gerçek zaman süre anlamındaki Dure ile ifade edilir.
Mekanik zamanda zaman sadece ileri akarken
Bu kitap Proust'un okuduğum ilk kitabı.Cümleler çok uzun.O yüzfen sindirerek okumakta fayda var.Tıpkı Balzac'ın Vadideki Zambak romanı gibi yoğun bir anlatımı var .Bu yüzden belli bir okuma alışkanlığınız olması gerekiyor.Bazen bir durumu,olayı hatta bir şarkının yarattığı duygu bile sayfalarca anlatma yetkinliğine sahip bir yazar Proust.Betimlemelerde sembolik bir üslubu var.Doğa tasvirlerine sıklıkla yer vermiş.Roman, kahramanının hatıraları şeklinde ilerliyor.Özellikle ünlü Madeleine sahnesinde Swann Madeleine'i çaya batırdığında gözünün önüne anılar silsilesi gelmesi duyusal deneyimler,çağrışımlar ve hafızanın önemli yer tuttuğunu gösteeiyor bizlere.Bergson'un zaman teoirisi üzerine şekilleniyor.Bir yandan aristokrat,sosyete çevresinin genel bir portresini de sunuyor bizlere ve sosyetedeki yerimizi bizim mi belirlediğimizi yoksa başkalarının tahayyülünde mi şekillendiği üzerine güzel bir sorgulama olmuş
Reklam
Reklam