Evet, o... Uzun bir ömür. Kısa bir gülüş, yürek yakan bir ah ve kaybedilmiş bir aşktan ibaret. ... Evet, o... Duygulu bir insan. Güzelliğe, iyiliğe, insan sevgisine, yaşam sevgisine, yurtseverliğe ve aşka aşık bir adam. Fedakar, sabırlı. Bütün bunlar hayatını oluşturan zincirin halkaları. Bu zincir ki, bedenine ve beynine dolanarak onu sarmalıyor.
Boynu bükük. Kalbi kırık. Gözlerinin feri kaçmış. Yüzünde asılı kalmış eski bir gülüş.
Bir insan yüzüne doğuştan gelip oturmuş gülüş, üzülüş, düşünüş gibi şeylerin hiç uçmaması lazım. Uçtu muydu, sanki kişi ölmüştür.
"Bir insanın yüzüne doğuştan gelip oturmuş gülüş, üzülüş, düşünüş gibi şeylerin hiç uçmaması lazım."
Ölümün yalnızlığı yoktur ama; ölüm, bir başına yalnızlıktır.Edebiyat
Gece gece yatak yalnızlıkları vardır bu yüzden,
masa yalnızlıkları vardır sandalye sandalye,
mutfak yalnızlıkları,
düş yalnızlıkları
ve gülüş
ve iş
ve bakış
ve söyleyiş
ve susuş,
hatta park, cadde ve duruş,
sonra dökülüş,
sonra yerlere kadar bükülüş
ve gidiş geliş
ve yöneliş yalnızlıkları vardır.
❝Durup dururken inciniyorsun. Kötü söz gerekmiyor bunun için. Sana söylenmesi de gerekmiyor sözün. Tam kirpiklerinin ucunda bir yarım ay, dudaklarında bir boyalı söz... bir kırıcı gülüş yetiyor kapanman için. Saygısız ses, kibirli gövde, tüküren gözler...❞
