İstanbul bambaşka bir şehirdir, insana yaşama sevinci verir.
Bir ayrılığın ilk günleridir dahaAlıntı
Kitaplara sarılmak, dostlarla konuşmak, yazıya oturup sonu gelmeyen cümleler kurmak, camdan dışarı bakıp puslu şarkılar mırıldanmak...
Böyle zamanlarda her şey birbirinin yerini alır
çünkü her şey bir o kadar anlamsızdır
içinizdeki sessizliği doldurmaz hiçbir oyun
para etmez kendinizi avutmak için bulduğunuz numaralar
Bir aşkı yaşatan ayrıntıları nereye saklayacağınızı bilemezsiniz
çıplak bir yara gibi sızlar paylaştığınız anlar, eşyalar
gözünüzün önünde durur birlikte yarattığınız alışkanlıklar
korkarsınız sözcüklerden, sessizlikten de; bakamazsınız aynalara, çağrışımlarla ödeşemezsiniz
dışarıda hayat düşmandır size
içeride odalara sığamazken siz, kendiniz
Bir ayrılığın ilk günleridir daha
Her şey asılı kalmıştır bitkisel bir yalnızlıkta
Reklam
İstanbul'da yaşamak zor, derler ya... Ama İstanbul'u yaşanak doyumsuz bir güzelliktir,
Şu yaşadığımız hayat! Aslında hayat değil bu; ruhsuz, cansız bir bitkisel yaşantı! Şu pis evlere bak! Ve onların içindeki insanlara! Bazen sanki hepimiz birer cesetmişiz gibi geliyor bana. Çürüyüp, kokuşmakta olan...
"İstanbul'dan bir yâr sevdim
Adamı günaha sokar."
İşte bir aydır bu halkın içinde, bu şehrin her tarafını gezmek şartıyla söylüyorum: İstanbul'da hayat yok. Diyebilirim ki oradaki halk yaşamıyor, gaflet ve miskinlik içinde uyuşmuş, yalnız bitkisel hayat sürüyor. İşin komik tarafı, eğer İstanbul halkı hayattan ve eğlenceden mahrum olduklarını bilseler, şikâyet etseler, insan tahammül eder. Halbuki orada herkeste "yaşıyoruz ve eğleniyoruz" fikri mevcut ki işte beni ağlatacak kadar güldüren de budur!
Sayfa 4
Reklam
Reklam