Beni alçaltacak bir şey varsa, bu dünyada bir etiket taşımak, bir kimliğe sahip olmaktır; kendimi gördüğümde patlattığım kahkaha, kendimi yarattığım şafağın habercisidir.
Gündüzleri anlamsız bir kaosun, geceleri ise anlamsız bir kimsesizliğin pençesindedir sokaklar. Gündüzleri bir kimliğim yoktur, gece olduğunda ise kendimi bulurum.
Hem yaşamı nasıl içselleştireceğini bilmeyen bizim gibilere (yani bana ve zor rastlanır benzerlerime) ondan elini eteğini çekmekten, onu uzaktan uzağa seyre dalarak derin düşüncelere gömülmekten başka çıkar yol kalıyor muydu?