Ölüm anında çevrelerinde arkadaşlarının olmasını isteyenler bunu korkudan, son anlarıyla yüzleşemediklerinden yaparlar. En temel anda kendi ölümlerini unutmaya çalışırlar...
Zira bir saat, belki de bir saatten az, zamana pek de vurulamayan ölçülerle arasındaydı iki durağın herkes; bir varoluşa sahipti. Her şeye. Damarları doluydu varoluşla.
Fakat öyle kolay unuturuz ki, gülen komşunun onaylamadıklarını ya da kıskanmadıklarını. Görünür kılmak isteriz, oysa ki en görünür mutluluk gösterir kendisini bize, ancak onu içimizde dönüştürdüğümüzde.