Kutsalını yitiriyor, metafizik gerilimini kaybediyor kent. Her şey plastiğin kokusuz ve cansız yüzeyinde kayıp gidiyor. Asfalt yağmuru reddediyor. Toprak ölüyor. Kent kendi intiharını seçiyor.
Adına sevgi denen duyguların canlı, insanın yüreğini titreten gökkuşağı benim yüreğimde solmuştu, her şeye karşı duyduğum kin kömür gazı ateşi gibi koyu mavi titrek bir ışık veriyordu ve kalbimde de yoğun bir hoşnutsuzluk duygusu, bu gri, cansız saçmalıkta bir başıma olduğum hissi için için yanıyordu.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sanki cansız bir makine sabahleyin birtakım siparişlerle dışarı bırakılıyor, akşamüzeri kolları dolu bir halde dönüyordu.
Kamışlıkta bir kamış yetişiyor; bu, cansız diyebileceğimiz bir nesne; ama insanoğlu o kamışı kesiyor, terbiye ediyor, bağrını deliyor, oradan Allah'ın kulağa ve gönle hoş gelen
frekanslarını üretiyor ve ortaya ney taksimi çıkıyor. Bu ses de tabiat kanunları muvacehesinde gerçekleşiyor; ama o seste fiziğin de ötesine geçen bir duygusallık var.
İnsandan başka hiçbir varlık, o kamışı kesip terbiye ederek oradan insan duygularına hitap eden bir alet yapamaz. Neden Dügâh perdesindeki "la" sesini 444 frekansında beğeniyoruz da 454 frekansında kakofonik buluyoruz? Çünkü o ses hoşumuza gidiyor, ezelden beri kulağımız o şekilde programlanmış Çok hassas kulaklar perdelerdeki komayı fark ediyorlar. Aynı şekilde hat sanatında elif harfinin bir yazım şekli var, biraz sağa ya da sola kaysa gözümüze güzel gelmeyecek.
Acaba bu son mu?... diye düşündü. Son... Kurtuluş... Her şeyin bitmesi ve perdenin inmesi. O büyük ve ferahlatıcı boşanma. Bütün kafasındakilere, hepsine birden "Paydos!" demek, kapıları açmak ve yol vermek, son zerresine kadar her hatırayı, her hayali, her tasavvuru kovmak ve herhangi bir nesne, cansız ve şuursuz bir nesne olmak, bu güneş altında parlak bir yılan sırtı gibi, bir ucu dikilen sokağa, güneşin yer yer bir cüzzam gibi kemirdiği duvarlara, evlere katılmak, varlığın çemberinden çıkmak, bütün tenakuzlarından kurtulmak...
"Ama ben cansız bir varlık değilim ki",diye itiraz ettim."Ben bir insanım."
