Ceren
@cerencezi
Kurguya yön veren bazı olaylar içerir.
Stefan Zweig'in Brezilya'daki sürgünde yazdığı ve intiharından birkaç ay önce tamamladığı 1942 yılında yayımlanan romanı.
Kitap New York'tan Buenos Aires'e hareket eden büyük bir yolcu gemisinde geçiyor. Temelde iki ayrı adamın hayat hikayesine tanık oluyoruz. Zweig kitapta yaşam hikayelerini anlatırken karakterlerin tinselliklerini öylesine güzel işlemiş ki Czentovic'in zeka geriliği yaşarken bir anda dünya şampiyonu haline gelmesi ve hayatındaki tek şey satranç olan bir adamın hayata bakış açısı diğer yandan ise Dr. B.'nin nazi kampında yaşadıkları ve satranç öne sürülerek insanın zayıflıklarını öne çıkardığı o hikayesi kitabı kapattığınızda derinden bir yaşanmışlık hissi bırakıyor.
Beni en çok etkileyen Stefan Zweig kitabı oldu. Hem Czentovic'in hem de Dr. B.'nin gözünden satranç tahtasına bakmamı, hissetiklerini hissetmemi sağladı bu sayede okuması da çok keyifli oldu.
-sadece bizi en mutlak anlamdaki hiçliğin içerisine yerleştirdiler, çünkü bilindiği gibi dünyada hiçbir şey insan ruhu üzerinde hiçlik kadar ağır bir baskı uygulayamaz.
Hayatım boyunca tek bir düşünceye saplanıp kalmış, monoman insanların her türü hep dikkatimi çekmiştir çünkü bir insan kendini sınırladığı ölçüde sonsuzluğa da yaklaşmış demektir.
Hem ayrıca, bu dünyada bir zamanlar bir Rembrandt'ın, bir Beethoven'in, bir Dante'nin, bir Napoléon'un yaşadığı hakkında en ufak bilgisi bulunmayan birinin kendini büyük bir insan sayması son derece kolay değil midir?