“İnsan yitirene değin zenginliklerinin bilincinde olmuyor; bende daha neler var kim bilir, ortaya çıkmak için hırsızını bekleyen?”
“Ama birçok kez görmüş olduğum şey şuydu: Bir bütünlük sağlayacaklarına, yani beni bırakmış oldukları yerden alıp sürdüreceklerine, çok sonraki bir evreden başlatıyorlardı, belki aradaki boşluğu kendi başıma geçirdiğim, onca zamanı hiçbir yardım görmeden, nasıl, hangi koşullarda olduğunu anımsamadan yaşadığım, hatta tek başıma ölmeyi başardığıma, gerçek canlı bir bebek gibi vajina yoluyla dünyaya yeniden döndüğüme, yine başka bir güce ihtiyaç duymadan yalnızca yaptıkları uyarılarla olgun bir yaşa, hatta yaşlılığa ulaştığıma inanmamı bekliyorlardı.”
“Sevgili kavrayışsızlık, senin sayende kendim olacağım sonunda. Yakında içime doldurdukları yalanlardan geriye hiçbir şey kalmayacak. Bir komanın mutluluğunu tatmadan önce, midesi zil çalan birinin kokusuz ve sesli geğirtileriyle kendimi kusacağım sonunda.”
“Bir yerlerde duymuştum, en karanlık gece bile sonunda yalnız kararmış göğün ışıkları ya da yeryüzünün kendi ışıklarıyla ele verirmiş kendini.”