Onlardan sonra kalan şey hayat değildi. Sıradan gerçeklerin en önemsiz listesiydi. Duvarda tıkırdayan bir saat, öğle vakti karanlık bir oda, sadece kendini düşünen bir insanın kabul edilemez çirkinliği...
...Lisbon kızları aklımızdan çıkmıyordu ama ellerimizden kayıyorlardı. Gözlerinin rengi, benleri ve gamzeleriyle birlikte soluyordu. Sayıları beşten dörde düşmüştü ve hepsi ölüler diyarında yaşıyor, birer gölge haline geliyordu...
34 yaşındayım bir seni sevdim çok saçma
Çok saçma ulan buradasın dokunamıyorum
Çok saçma içim gidiyor sarılamıyorum çok saçma
Seni bilmem ama ben artık dokunabileceğim bir insanı sevmek istiyorum
Sabah onda uyanmak istiyorum
Ona sarılmak istiyorum öpmek istiyorum
Ben seni sevmek istemiyorum