Mazlum İlhan
@crazymanpower
Bir amaca bağlanmayan ruh, yolunu kaybeder; çünkü, her yerde olmak hiçbir yerde olmamaktır.
Video içerik üreticisi - Etkinlik Organizatörü - Dijital Pazarlama (SEO, PPC)
İzmir / Balçova - Kuşadası
Hatay / İskenderun, 12 Eylül 1999
229 okur puanıTemmuz 2025 tarihinde katıldı
Yüklerini Taşımak Zorunda DeğilsinHayata Dair
Şu an kendime en acımasız sözleri yine ben söyledim. Başarısız olduğumda ilk ben yargıladım kendimi, kırıldığımda ilk ben küçümsedim acımı. Hep başkalarına nazik, anlayışlı ve sabırlı oldum; ama sıra kendime gelince hiç insaf göstermedim. Beyhan Budak’ın Kendine İyi Davran Güzel İnsan kitabını okurken, aslında içimde yıllardır sessizce kanayan bu yaraya dokunduğunu hissettim. Kitap bana bir başkasının gözünden değil, sanki kendi kalbimin içinden konuşuyordu: “Kendine de insan muamelesi yap.”
Satırların arasında ilerledikçe fark ettim ki, ben kendime hiç şefkat göstermemişim. Herkes hata yapar diyordum ama kendime geldi mi hata yapma lüksüm yoktu. Herkes yorulabilir diyordum ama ben yorulunca güçsüz sayılıyordum. Oysa kitap bana öğretti ki; insanın kendisine iyi davranması, bencillik değil, hayatta kalabilmenin en saf yoludur.
Bir gün aynanın karşısında durdum. Yıllardır görmediğim kadar dikkatle baktım yüzüme. Orada yalnızca yorgun bir yüz değil, kendisinden ilgi bekleyen bir çocuk gördüm. Ve anladım: Belki de en çok özlediğim şey, kendime sarılmaktı. Kitap tam da bu noktada elimden tuttu. Dışarıya yetişmeye çalışırken içimdeki çocuğu ihmal etmenin ağırlığını gösterdi bana.
Budak’ın dili, dostane bir sohbet gibi. Okurken sanki yanımda oturuyor ve “Bu yükü taşımak zorunda değilsin” diyordu. Ve ben, ilk defa, yüklerimin bir kısmını yere bırakmayı denedim. Şunu öğrendim: Hayatta en büyük devrim, insanın kendisine karşı nazik olmasıdır. Çünkü içimizdeki ses yumuşadığında, dünyaya bakışımız da yumuşuyor.
Kitap bitince kendi hayatımı düşündüm. Hep ileriye bakmışım, hep daha fazlasını yapmaya çalışmışım, hep güçlü görünmeye uğraşmışım. Ama gerçek güç, kendini sevebilmekte saklıymış. Kendine iyi davranmak, aslında dünyaya da daha iyi davranabilmenin ilk adımıymış.
Şimdi
Hızın İçinde Kaybolan Ruh Kalbine Yetişmenin CesaretiHayata Dair
Yaşamın içinden hızla akıp geçtiğim zamanlarda fark ettim ki aslında hiçbir yere yetişemiyordum. Saatler, günler, haftalar hızla önümden kayıyor ama ben hâlâ içimde bir eksiklik hissediyordum. Ne yaptığım işin, ne kurduğum ilişkilerin, ne de koşturmacaların tadını çıkarabiliyordum. Sanki hep ileriye bakıyordum ama hiç gerçekten orada değildim. İşte Kemal Sayar’ın Yavaşla kitabı, bana bunun adını koydu: “Hızlanarak yaşarken hayatı kaçırıyorsun.”
Modern dünyanın en büyük yalanlarından birini gösterdi: Ne kadar hızlı olursan, o kadar başarılı olursun. Oysa hızın içinde insanın ruhu eziliyor, kalbi köşelere sıkışıyor, nefesi daralıyor. Bazen bir kahvenin kokusunu duymadan içiyoruz, bir dostun gözlerine bakmadan konuşuyoruz, bir şehrin sokaklarında yürürken gerçekten yürümüyoruz. Hep bir sonraki adıma geçiyoruz.
Ben de bir gün bunu fark ettiğimde, otobüsten inip yürümeyi seçtim. Telefonu elimden bırakıp gökyüzüne baktım. Çocukluğumda yaptığım gibi bulutların şekillerini saydım. İçimde tuhaf bir huzur yayıldı. Sanki kitap bana kulağıma eğilip fısıldıyordu: “Asıl yetişmen gereken yer, kendi kalbin.”
Kemal Sayar, satır aralarında yalnızca yavaşlamayı değil, yavaşlarken yeniden görmeyi, yeniden duymayı, yeniden hissetmeyi öğretiyor. Bazen bir kelimenin gücünü, bazen sessizliğin derinliğini, bazen de anın ağırlığını hatırlatıyor. Okurken düşündüm: Hayatı hızla tüketmek, aslında bir sofradaki en güzel yemeği çiğnemeden yutmak gibi. Ne tadı kalıyor, ne kokusu, ne de doyuruculuğu.
Kitabın bana bıraktığı en büyük his şuydu: Mutluluk, hedeflere vardığımızda değil, yolun kendisinde saklı. Eğer her anı hızlıca geçip gitmeye mahkûm edersek, aslında kendi hayatımızdan çalıyoruz. Yavaşlamak, kaybetmek değil; bilakis yeniden kazanmak. İnsan kendi nefesini, kendi kalp atışını, kendi iç
Küçük Cümlelerden Büyük Kitaplara, Sistem mi, İrade mi?Duygu ve Düşünce
Hayatımda dönüp baktığımda, büyük değişimlerin çoğunun aslında küçük dokunuşlarla başladığını fark ettim. Bir anda dev bir karar almak, her şeyi kökten değiştirmek bana hep zor gelmiştir. Çoğu zaman büyük planlar kurmuş ama birkaç gün içinde yorulup pes etmiştim. İşte James Clear’ın Atomik Alışkanlıklar kitabı tam da bu noktada karşıma çıktı. Bana gösterdiği şey, aslında hayatın sırrının büyük adımlarda değil, küçücük ama kararlı tekrarların içinde saklı olduğuydu.
Kitap bana şunu öğretti Bir alışkanlığı değiştirmek, devrim yapmak değil, bir kum tanesini yerinden oynatmaktır. Bazen sabah biraz erken uyanmak, bazen telefonu odanın diğer ucuna bırakmak, bazen de günün ortasında derin bir nefes almak kadar basit. Ve bu küçük şeyler, zincirleme bir şekilde hayatın tamamını dönüştürüyor. Okudukça şunu düşündüm: “Benim bugünkü hayatım, dünün tekrar eden küçük seçimlerinin toplamı.”
Kendi hayatımda da bunun izlerini gördüm. Bir dönem her gün yazmaya oturmayı kendime kural koymuştum. İlk başta yalnızca birkaç cümle yazıyordum. Ama o birkaç cümle, birikti, çoğaldı, büyüdü. Bir süre sonra geri dönüp baktığımda yüzlerce sayfayı doldurduğumu gördüm. Bu, kitabın bahsettiği domino etkisinin tam karşılığıydı: küçük bir taş devrilir, ardında koca bir duvar yıkılır.
Clear’ın en çarpıcı yanı, insanı suçlamadan, yargılamadan konuşmasıydı. “Neden başarısız oldun?” diye sormuyor, “Başarmak için sistemi nasıl kurabilirsin?” diye soruyor. Bu yaklaşım bana iyi geldi. Çünkü çoğu zaman kendimizi döverek, suçlayarak ilerlemeye çalışıyoruz. Oysa mesele irade gücü değil, çevreyi, sistemi düzenlemek. Telefonunu uzağa koyduğunda sosyal medyaya daha az giriyorsun, defterini başucuna koyduğunda yazmayı daha kolay hatırlıyorsun. Kısacası hayat, küçük dokunuşlarla yeniden kuruluyor.
Kitabı
