Blindness – A Psychological and Social Analysis of a Moral Allegory
José Saramago’s Blindness is not merely a tale of disaster; it is a profound psychological and sociological examination of the dark corners of human nature. The sudden onset of blindness in one man, followed by a rapid and contagious epidemic, affects not just individuals but the very fabric of society. This loss is not merely physical—it symbolizes the collapse of moral values and social norms.
Throughout the novel, characters are not referred to by names but by descriptors: the doctor, the doctor’s wife, the first blind man, and so on. This narrative choice emphasizes the stripping away of identity and individuality, turning each character into a faceless part of a collective mass. In terms of social psychology, this is a direct reference to the concept of deindividuation—a state where individuals lose their self-awareness and moral compass in group settings. Without names, the characters are deprived of personal identity, and as a result, they begin to behave in ways that defy their former ethical standards.
This psychological erosion becomes most apparent in the mental hospital where the blind are quarantined. A new power hierarchy forms, and a small group dominates the rest through control of food, coercion, and even sexual violence. This descent into cruelty mirrors the findings of Philip Zimbardo’s Stanford Prison Experiment, in which participants assigned the role of guards rapidly became abusive. Similarly, in the novel, individuals who acquire power abandon empathy and embrace authoritarianism.
The novel also reflects the disturbing ease with which people obey authority without questioning its legitimacy—a central theme in Stanley Milgram’s obedience experiments. In Blindness, many
First Love Last Ritesİnsan ve Hayat
This book marks McEwan's early explorations into psychological tension and moral ambiguity, laying the groundwork for the intense emotional complexity seen in his later works. It’s a challenging but thought-provoking read that dives deep into the uncomfortable truths of the human condition.
"Sex was an emotion in motion. We were weightless, lost to each other, afloat in each other’s darkness where our cries echoed like the cries of children lost in a forest."
"We lived in a world of our own making, my sister and I. The past was another place, another country, no one lived there anymore."
Check my blog , please :
readerathome.blogspot.com/2024/09/first-l...
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bir kitap için ne kadar pisleşirsin?Dark romance
Selamlar ben leyla
Ben. Ne. Okudum?
Okuduğum şeyler gerçek miydi? Özellikle o sahne halis miydi? dkdkd
H.D Carlton kitapları Dark romance ise bu kitap pisti. Pis bir Dark romance okuyorsunuz. İkisinin arasında fark var ve ahlaki açıdan gri karakterler okumayı seven arkadaşlarım beni anlayacaktır. Konusuyla beraber kitap hakkındaki düşüncelerimi sıralayacağım. Rika ana kadın karakterimiz babası ölmüş annesi depresyona girmiş ve neredeyse ellerinde büyüdüğü aile dostları var. Criestler ve Fane’ler O kadar iyi dostlar ki kızın küçüklüğünden beri o evde kendisine ait odası var. Rika’nın bilinçli düşüncelerine sahip olduğu zamandan beri takıntılı olduğu kişi ise Criest’lerin en büyük oğlu Michael Criest. Neymiş hanım kızımız ne zaman eve gelse ona doğru çekildiğini hissediyormuş. Onu görmemek imkansızmış falan filan Michael ve Rika arasında 3 yaş var. İkisininde büyük olduğunu düşünürsek aslında bu o kadar da büyük bir yaş farkı değil ancak kızımız 16 yaşında serpilmeye başlayıp kendi cinselliğini keşfetmeye başladığında bu bir sorun oluyor. Çünkü Amerika’da 18 yaşın altında cinsel ilişki oldukça büyük sıkıntı.
Michael’ın ise cidden cehennemin içinden fırlamış gibi görünen arkadaşları var kendilerine ise mahşerin dört atlısı diyorlar. Bu dört zengin bebesi yüksek nüfuzlu ailelerinin korumasını arkalarına alarak senenin belli zamanlarında yüzlerine maskeyi çekip akıllarına gelen her türlü iğrençliği yapmaları kendilerine beis görüyorlar. Vandallık hırsızlık haneye tecavüz vs vs vs. Bir gün atlılardan üçünün yediği boklar internete düşüyor ve Kai, Damon ve Will hapse giriyorlar. Michael ispiyonlayanın Rika olduğunu düşünerek hapisteki arkadaşlarına hayata devam etmeleri için yeni bir sebep veriyor: rika’dan intikam almak. Aradan geçen 3 yılın ardından Rika üniversiteye
3/5 Stars (%53/100)
It was okay-ish to good. I've read for one of my classes. Here's more or less what I wrote in a paper:
James Baldwin’s 1955 collection of essays Notes of a Native Son is similar to the works of Sartre and de Beauvoir in the sense that he also compares Europe and America. However, Baldwin mostly focuses on the issues of race that he observed during his stay in Paris. In “Encounter on the Seine: Black Meets Brown”, Baldwin explains that it is more difficult for black people to become successful in Paris in the 1950s compared to the roaring 1920s. He says that only black people are able to maintain a good relationship with black artists. Because the white Americans distrust black Americans, racial differentiation becomes more prominent in Paris.
Baldwin also talks about the relationship between Africans living in Paris and African American people. He explains this conflict by saying “They face each other, the Negro and the African, over a gulf of three hundred years—an alienation too vast to be conquered in an evening’s good-will, too heavy and too double-edged ever to be trapped in speech” (Baldwin 112). Both sides need to work hard to understand each other, according to Baldwin, and because America is constantly changing, the American identity also changes. However, he believes that “What time will bring Americans is at last their own identity” (113). Even though this essay focuses on black people and their experience, it still has some similarities to the previously-mentioned texts because Baldwin also talks about Americanism and the difficulty of establishing an American identity. Also, just as Europeans, like de Beauvoir or Sartre, find Americans strange, Americans, especially black Americans like Baldwin himself, seem to find Europeans strange
Sıradaki şarkı 1K’da Trip atanlara gelsin:)Biyografi
Puan vermedi·256 syf.·
2024 14. kitabı
Tüm zamanların en büyük gitaristi olarak kabul edilen 
Jimi Hendrix (efsane parçalarının linkini de ekledim) otobiyografisi “sıfırdan başlamak “ kitabına, on altı yaşındayken okuldan atılış sürecini, askerliğini ve askerlikten sonra cebinde beş kuruş olmadan ödünç aldığı gitarla para kazanmak için çalmaya başladığını anlatan bölümlerle başlamıştır.
Hendrix çok sefil koşullarda yaşamış, apartmanların çöp bidonlarının arasında uyumak zorunda kalmıştır. “Göğsümde fareler koşturuyordu” dediği bu günlerde portakal kabuğu ve domates salçası yiyerek açlığını gidermeye
çalışmıştır
Şarkı sözü yazmaya nasıl başladığını anlatırken Bob Dylan için kendisinin esin kaynağı olduğunu söyler. Ama o Dylan gibi değil Jimi Hendrix gibi müzik yapmak istemektedir. Yazdığı yüzlerce şarkı parasızlıktan kovulduğu New York motel odalarında kalmıştır. İlham geldiği an her yere söz yazan Hendrix kibrit kutularına, peçetelere bile şarkı sözü aktarmıştır. O dönemde yeni ünlenen Dylan için “ şu anda müzik dünyasında çok
yüksekte olmayabilir, ama o hep olacak” demiştir. Müzik tarzı için “ Ben Amerikalıyım. Omurgamı Blues oluşturur” der. Bir dönem de Blues, caz ve Rock and Roll karışımı bir şey çaldıklarını söyler.
Elvis Presley’i ise şu sözlerle eleştirir: “ O bir beyaz ama Blues söyleyebiliyor. Şu plaj partisi parçalarını söylemeye başlamadan önce Blues söylerken çok daha iyiydi.” Hendrix’e göre Blues Amerika’nın bir parçasıdır ve Blues asla ölmeyecektir.
Life ve Time dergilerinde kendisi hakkında çıkan yazılara tepkilidir. Ona göre “ Bay Hendrix’i” analiz etmek için önce onun nereden geldiğini bilmeleri gerekir; “hakkımda psikiyatrik değerlendirme yaparlar ama benimle en ufak bir ilgisi yoktur. Kanımda neyin dolaştığını bilmiyorlar. Farklı dünyalarda yaşıyoruz. Benim dünyam mı? Açlık. Varoşlar,
Jimi Hendrix (efsane parçalarının linkini de ekledim) otobiyografisi “sıfırdan başlamak “ kitabına, on altı yaşındayken okuldan atılış sürecini, askerliğini ve askerlikten sonra cebinde beş kuruş olmadan ödünç aldığı gitarla para kazanmak için çalmaya başladığını anlatan bölümlerle başlamıştır.
Hendrix çok sefil koşullarda yaşamış, apartmanların çöp bidonlarının arasında uyumak zorunda kalmıştır. “Göğsümde fareler koşturuyordu” dediği bu günlerde portakal kabuğu ve domates salçası yiyerek açlığını gidermeye
çalışmıştır
Şarkı sözü yazmaya nasıl başladığını anlatırken Bob Dylan için kendisinin esin kaynağı olduğunu söyler. Ama o Dylan gibi değil Jimi Hendrix gibi müzik yapmak istemektedir. Yazdığı yüzlerce şarkı parasızlıktan kovulduğu New York motel odalarında kalmıştır. İlham geldiği an her yere söz yazan Hendrix kibrit kutularına, peçetelere bile şarkı sözü aktarmıştır. O dönemde yeni ünlenen Dylan için “ şu anda müzik dünyasında çok
yüksekte olmayabilir, ama o hep olacak” demiştir. Müzik tarzı için “ Ben Amerikalıyım. Omurgamı Blues oluşturur” der. Bir dönem de Blues, caz ve Rock and Roll karışımı bir şey çaldıklarını söyler.
Elvis Presley’i ise şu sözlerle eleştirir: “ O bir beyaz ama Blues söyleyebiliyor. Şu plaj partisi parçalarını söylemeye başlamadan önce Blues söylerken çok daha iyiydi.” Hendrix’e göre Blues Amerika’nın bir parçasıdır ve Blues asla ölmeyecektir.
Life ve Time dergilerinde kendisi hakkında çıkan yazılara tepkilidir. Ona göre “ Bay Hendrix’i” analiz etmek için önce onun nereden geldiğini bilmeleri gerekir; “hakkımda psikiyatrik değerlendirme yaparlar ama benimle en ufak bir ilgisi yoktur. Kanımda neyin dolaştığını bilmiyorlar. Farklı dünyalarda yaşıyoruz. Benim dünyam mı? Açlık. Varoşlar,
Son bölümü " when a blind man cries" adlı parçayı dinlerken okudum daha da vurucu oldu. Oğuz Atay bir kalem ile okurun yüreğine ve dimağına adeta bir revolver ile ateş edilebileceğini kanıtlamış bir yazardır. İnsanın zihninde susturmaya çalıştığı zihin şeytanlarının ne olursa olsun yok edilemeyeceğini görmek isterseniz alın size taş gibi kaya gibi bir eser.
