Puan vermedi·448 syf.··
Beğendi
·2025 18. kitabı
·15 günde okudu
·Okunma: 30 Kasım 2025 14:54
Önce hakkında yapılan bir tahlile katılıp merak ederek okuduğum bir kitaptı. Bir psikoloğun seanslarından hareketle, insanların dışarıdan bakıldığında “Bunu nasıl yaparsın?” ya da “Ben asla böyle davranmam.” dediği durumların aslında insan doğasının ne kadar içinde olduğunu anlatıyor. Kitap, çoğu zaman yargıladığımız davranışların arkasındaki duyguları, kırılganlıkları ve ihtiyaçları görmemizi sağlıyor. Yer yer insanı kendi hayatına ve seçimlerine dönüp bakmaya sevk eden, empati duygusunu güçlendiren bir eser. Bazen başkalarında eleştirdiğimiz şeylerin farklı biçimlerde bizde de karşılık bulabileceğini hatırlatması açısından oldukça düşündürücüydü.
Yalnızlığın istismarı psikopatların belirleyici özelliğidir..
Robert D. Hare'in 
Vicdansızlar kitabı, psikopati kavramını yalnızca suç ve şiddet üzerinden değil, insan ilişkileri ve toplum içindeki görünmeyen yönleriyle ele alan etkileyici bir çalışma. Hare, yıllar süren araştırmalarına ve klinik gözlemlerine dayanarak psikopatların her zaman dışarıdan fark edilebilen kişiler olmadığını, çoğu zaman zeki, çekici, başarılı ve toplum içinde uyumlu görünebildiklerini anlatıyor.
Kitabın temel konusu, vicdan duygusunun, empati yeteneğinin ve duygusal bağ kurma kapasitesinin ciddi biçimde eksik olduğu bireylerin nasıl düşündüğü ve davrandığı üzerine kurulu. Hare'ye göre psikopati, sadece öfke veya saldırganlıkla açıklanabilecek bir durum değil. Daha çok yüzeysel çekicilik, sürekli yalan söyleme, manipülasyon, sorumluluk almama, pişmanlık hissetmeme ve insanları kendi amaçları doğrultusunda kullanma gibi özelliklerin bir araya geldiği karmaşık bir kişilik yapısı.
Kitapta en dikkat çekici noktalardan biri, yazarın psikopatların mutlaka suçlu veya katil olmadığını vurgulaması. Hare, bazı psikopatların iş hayatında, sosyal çevrede veya ilişkilerde kendilerini çok başarılı şekilde gizleyebildiklerini söylüyor. Onları tehlikeli yapan şeyin yalnızca yaptıkları eylemler değil, karşılarındaki insanların duygularını anlayıp bunu bir bağ kurmak için değil, kontrol etmek ve çıkar sağlamak için kullanabilmeleri olduğunu anlatıyor.
Kitap boyunca verilen örnekler insan davranışının karanlık tarafını anlamaya yardımcı oluyor. Hare'nin anlatımı, psikopatları basit şekilde kötü insanlar olarak etiketlemekten ziyade, onların nasıl düşündüğünü ve çevrelerindeki insanları nasıl etkilediğini göstermeye çalışıyor. Bu yönüyle kitap sadece psikolojiye değil, insan ilişkilerine dair de önemli gözlemler sunuyor.
Okurken en çok dikkatimi çeken şey,Psikoloji
Robert D. Hare'in Vicdansızlar kitabı, psikopati kavramını yalnızca suç ve şiddet üzerinden değil, insan ilişkileri ve toplum içindeki görünmeyen yönleriyle ele alan etkileyici bir çalışma. Hare, yıllar süren araştırmalarına ve klinik gözlemlerine dayanarak psikopatların her zaman dışarıdan fark edilebilen kişiler olmadığını, çoğu zaman zeki, çekici, başarılı ve toplum içinde uyumlu görünebildiklerini anlatıyor.
Kitabın temel konusu, vicdan duygusunun, empati yeteneğinin ve duygusal bağ kurma kapasitesinin ciddi biçimde eksik olduğu bireylerin nasıl düşündüğü ve davrandığı üzerine kurulu. Hare'ye göre psikopati, sadece öfke veya saldırganlıkla açıklanabilecek bir durum değil. Daha çok yüzeysel çekicilik, sürekli yalan söyleme, manipülasyon, sorumluluk almama, pişmanlık hissetmeme ve insanları kendi amaçları doğrultusunda kullanma gibi özelliklerin bir araya geldiği karmaşık bir kişilik yapısı.
Kitapta en dikkat çekici noktalardan biri, yazarın psikopatların mutlaka suçlu veya katil olmadığını vurgulaması. Hare, bazı psikopatların iş hayatında, sosyal çevrede veya ilişkilerde kendilerini çok başarılı şekilde gizleyebildiklerini söylüyor. Onları tehlikeli yapan şeyin yalnızca yaptıkları eylemler değil, karşılarındaki insanların duygularını anlayıp bunu bir bağ kurmak için değil, kontrol etmek ve çıkar sağlamak için kullanabilmeleri olduğunu anlatıyor.
Kitap boyunca verilen örnekler insan davranışının karanlık tarafını anlamaya yardımcı oluyor. Hare'nin anlatımı, psikopatları basit şekilde kötü insanlar olarak etiketlemekten ziyade, onların nasıl düşündüğünü ve çevrelerindeki insanları nasıl etkilediğini göstermeye çalışıyor. Bu yönüyle kitap sadece psikolojiye değil, insan ilişkilerine dair de önemli gözlemler sunuyor.
Okurken en çok dikkatimi çeken şey,Reklam
Tarixin Dönüş Nöqtələri: Bəşəriyyətin Ulduzlu SaatlarıDuygu ve Düşünce
Spoiler ola bilər.
Kitabı bütövlüklə götürəndə maraqlı idi. Tarixi quru faktlar kimi deyil, maraqlı hekayələr kimi danışması xoşuma gəldi. Xüsusilə də İstanbulun fəthindəki o balaca Kerkaporta qapısı detalı və Vaterloo döyüşündəki marşal Qrouşinin tərəddüdü həqiqətən insanı valeh edir. Kiçik görünən şeylərin tarixin gedişatını necə dəyişdiyini görmək çox qəribə bir hissdir. Amma sırf subyektivliyinə görə 7 bal verdim. Sveyq hadisələri bəzən çox dramatikləşdirir, hekayə daha maraqlı alınsın deyə reallığı bir az şişirdir. Yenə də ümumi dünyagörüşünü artırmaq üçün oxunmağa dəyər.
B A Y I L D I M·112 syf.·
8/10
2024 68. kitabı
Bazı kitaplar sadece okunmaz; Akdeniz’in o hem canlı hem melankolik sokaklarında, sinematografik bir rüyanın içinden geçilerek yaşanır.
Antoni Casas Ros, bu sarsıcı eserinde matematiğin soğuk formüllerini şiirin sıcaklığıyla eritiyor ve acıyı saf bir estetiğe dönüştürüyor.
Roman, feci bir kaza sonrası yüzünü kaybedip gecenin loşluğuna sığınan bir matematikçi ile toplumun kıyısındaki sıra dışı, marjinal ruhların rehberi Lisa’nın yollarını kesiştiriyor.
Bu tuhaf ve kalıpları yıkan karakterlerin adımları, okuyucuya buram buram İspanya sokaklarında geziniyormuş hissi veriyor.
Sayfalar arasında Pedro Almodóvar sinemasının o cesur, kuralsız ve rengarenk dokusu kelimelerle yeniden hayat buluyor.
Yazarın önümüze fırlattığı teorem ise kitabın bittiği yerde bile zihinde dönüp duruyor: "Korkunç veya çirkin bir şeyi güzelliğe çevirmek için ona yeterince uzun süre bakmak yeterlidir."
Kusurlu olanın içindeki o gizli kutsallığı keşfeden roman, "Ahenk = Kaos" denklemiyle hayatın vahşi ritmini fısıldıyor.
Yaralarını Almodóvarvari bir estetikle taçlandırmak, Akdeniz ikliminin o gizemli gece yürüyüşlerinde tuhaf karakterlerin izini sürmek isteyenler için sarsıcı, deneysel ve büyüleyici bir başyapıt.
Lady Chatterley ve Mellors’un Aşkı
Güzel bir aşk hikayesi okumak isteyen herkese önerebileceğim, zaten üzerine söylenebilecek çok şey olmayan, klasik bir eser.
Çeviri elbette çok şey fark ettiriyor klasik seçimlerinde. Zeplin yayınlarının bu çevirisinden çok emin olamamıştım başta, ancak farklı yayınevlerinden çıkan kitaplardan yapılan alıntılara baktığımda bu çevirinin çok güzel olduğunu gördüm. Redaksiyon için aynı şeyi söyleyemeyeceğim, tekrar eden kelimeler çokça göze çarpıyor.
Filmini izledikten sonra kitabı okuma hatasına düştüm, dolayısıyla karakterler filmdeki gibi canlandı kafamda okurken. Filmin kitaba büyük oranda sadık kaldığını fark ettim birçok yerde. Ancak özellikle o muhteşem finali bence hiçbir film sahnesi anlatamaz. Okumanın keyfi tam da burada.
Karakterleri sevdim, insani zaafları güzel yansıtılmış, Lawrence insan doğasını yazmakta çok başarılı. Kadın ve erkek temsilleri zamanının çok ötesinde. Dolayısıyla ilk basıldığında (1928 yılı) anlaşılmaması ve yasaklanması şaşırtıcı değil. Hatta kitabın erotik yönünden dolayı değil, tam da bu farklı erkek ve kadın temsilleri yüzünden o dönemde rahatsız edici olduğunu düşündüm. Yoksa erotizm içeren kısımlar son derece doğal bir anlatımla yazılmış.
Başka kitaplarını da okuduktan sonra yazar hakkında daha net bir kanıya varabilirim diye düşünüyorum. 
MEXANİKANIN DAİMİ DƏYİŞƏ BİLMƏYƏCƏYİ ‘‘PORTAĞAL’’ - İNSAN
Puan vermedi
ANTONİ BÖRCES – MEXANİKİ PORTAĞAL
Əsəri oxuyanda ilk sarsıdıcı an, məncə, 1-ci hissənin sonuncu cüməsi idi - ‘‘Özü də hələ on beş yaşım var idi’’. Doğrudur, bu cümləyə gələnədək olduqca iyrənc, ürəkbulandırıcı dərəcədə hadisələrə şahidlik edirik, amma bu yaramazlıqların 15 yaşında birinin əsəri olması daha qorxuducudur. Bəzən insanları tərbiyə etmək, fikirlərini dəyişdirməklə bağlı ağlabatan çıxışların şahidi oluruq. A.Börces əsərində bunun təsirinin müvəqqəti olduğunu, insanın öz iradəsi ilə, zamanla dəyişdiyini göstərir. Ümumilikdə əsər çox aydın və təsirli dillə yazılıb. Tək məyus olduğum məqam sonluq idi. Mənim üçün əsərin sonu əvvəlindən daha önəmlidir. Lakin bu əsərdə hər səhifəni maraqla oxusam da sonluq məni həyəcanlandırmadı. Onu da qeyd edim ki, əsərlə əlaqəli film də çəkilib. Stanley Kubrickin rejissorluğu ilə çəkilən filmdə izləyicini narahat edən məqamlar var. Çəkilişlər reallıqdan fantastikaya yönəlib və zorakılıq dolu təsvirlər çoxdur. əslində, hadisələr Aleksin dilindən danışıldığı üçün görüntüdə zorakılığa üstünlük verilməsi normaldır, amma məni narahat etdiyi üçün ötəri baxdım. Əsas diqqətim sonluğunda idi - filmin sonu yarımçıq bitir. Aleks haqqında kitabda başqa, filmdə tamamilə başqa fikir formalaşdırılır. Belə ki, əsərdə Aleks doğru yolu tapsa da, filmdə o pis oğlan olaraq qalır. Bunun çox maraqlı səbəbi var – kitabın əvvəlində də bildirilir ki, yazar kitabı çap üçün təqdim edəndə nəşriyyatçı son fəsli silir və film də məhz o ilk nəşrlərə əsaslanaraq çəkilib.
Reklam
Reklam