Erdal Dalgıç gerçeği..Şiir
Şiirin var olduğu bu dünya da şiir seven biri olarak bana son imzali kitabını gönderen saygıdeğer hocam 
Erdal Dalgıç teşekkür ederim, son kitabı ile beraber yine Şiir olarak döktürmüş duygularımız, sözlerimiz olmuş.. 
Ervahi
Erdal Dalgıç teşekkür ederim, son kitabı ile beraber yine Şiir olarak döktürmüş duygularımız, sözlerimiz olmuş.. Ervahi
Puan vermedi·145 syf.··
Beğendi
·2026 30. kitabı
·20 saatte okudu
·Okunma: 07 Mart 2026 20:24
Kitabı okumadan önce yazılma hikayesi dikkatimi çekti. 
Jean Dominique Bauby sadece tek göz kapağını kullanarak bu kitabı yazmış. Çabası müthiş sırf bu yüzden bile kitap okumaya değerdi bence. Ama sadece bununla sınırlı değil.
Baştan başlayalım. Yazarımız bir gün bir trafik kazası geçirir ve locked-in sendromu ile tanışır. Tamamen felç olmuş sadece bir göz kapağını hareket ettirebiliyor. İşte bu sayede düşüncelerini dile getirebiliyor. Biz de kitap boyunca yazarın anı ve düşüncelerini okuyoruz.
Aslında bu durum bana aşırı korkunç geliyor. Her şeyin farkındayım ama sanki ruhum bedenime hapsolmuş gibi. Kitabı okurken sağlığmız için şükretmeyi de unutmayalım tabiki. Ne kadar farkında olmasak da aslında çok şanslıyız.
Jean Dominique Bauby sadece tek göz kapağını kullanarak bu kitabı yazmış. Çabası müthiş sırf bu yüzden bile kitap okumaya değerdi bence. Ama sadece bununla sınırlı değil.
Baştan başlayalım. Yazarımız bir gün bir trafik kazası geçirir ve locked-in sendromu ile tanışır. Tamamen felç olmuş sadece bir göz kapağını hareket ettirebiliyor. İşte bu sayede düşüncelerini dile getirebiliyor. Biz de kitap boyunca yazarın anı ve düşüncelerini okuyoruz.
Aslında bu durum bana aşırı korkunç geliyor. Her şeyin farkındayım ama sanki ruhum bedenime hapsolmuş gibi. Kitabı okurken sağlığmız için şükretmeyi de unutmayalım tabiki. Ne kadar farkında olmasak da aslında çok şanslıyız.
Reklam
İnciEdebiyat
Steinbeck ufacık bir kitabın içine büyük bir trajedi sığrırmış. Kitap, yoksul bir dalgıç olan Kino’nun, ailesinin kaderini değiştirmek ümidiyle bulduğu büyük bir inci etrafında şekilleniyor. Saf bir mutluluk arayışının, zenginlik ve güç hırsıyla nasıl bir sınav alanına dönüştüğünü çarpıcı bir şekilde okuyoruz. Sade, süssüz ama tokat gibi çarpan anlatımı hikayeyi çok akıcı yapmış. Kitaptaki "Kötülüğün Şarkısı" ve "Ailenin Şarkısı" gibi soyut metaforlar ise anlatıya masalsı ama bir o kadar da vurucu bir hava katmış.
Jules Werne klasiği…
Yaşadığı dönemde henüz var olmayan teknolojileri inanılmaz bir ayrıntıyla hayal edebilmesi…
Elektrikle çalışan bir denizaltı, dalgıç kıyafetleri,
Okyanus altı keşifleri gibi… ve düşünebiliyor musunuz bunları 1869’da yazıyor yani henüz modern denizaltı yaygın değilken. Verne resmen bilim insanı gibi yazıyor. Bir istiridyenin içinde incinin oluşumunu bile merak uyandıracak şekilde anlatıyor. Denizin derinliklerinden çok insanın merak duygusuna yolculuk yaptıran bir kitap oldu benim için. Deniz temalı hikâye sevenlerin sans vermesi gereken bir kitap.
Hayat yeterince sıkıcıyken neden normal karakterler okuyalım ki? Cellat ve Karakuş’un (Rowan & Sloane) o karanlık dünyasına geri dönüyoruz ama bu sefer sahnede dev bir kaos var! Lark ve Lachlan hayatıma resmen simli bir bomba gibi düştüler.
Bu kitap ilk kitabın evreninde geçiyor ama bu sefer sahne Rowan’ın abisi Lachlan ve Sloane’un en yakın arkadaşı Lark’ın! Tüm delilik ilk çiftimizde sanıyorsanız yanılıyorsunuz; kurbanlarını simlere bulayan bir katil ile bir kiralık katilin bir araya gelmesi ne kadar tatlı olabilirse, bu ikili o kadar şahane!
Kitap, Lark’ın Harley Quinn kostümüyle bir av üzerindeyken işlerin ters gitmesiyle başlıyor. Yardıma gelen dalgıç kıyafetli Lachlan ile ilk saniyeden birbirlerinden nefret ediyorlar. Hele o bagaj sahnesi... Lark’ın geçmiş travmaları yüzünden o kapalı alandan kaçışını ve aralarındaki o bitmek bilmeyen savaşın kıvılcımını ateşlemiş oluyorlar.
Kader onları tekrar bir araya getirdiğinde, Lark sevdiklerini korumak için hiç beklenmedik bir hamle yapıyor ve Lachlan ile gizlice evleniyor. Aynı evde birbirlerini öldürmeden yaşamaya çalışırken, aslında her şeyin göründüğü gibi olmadığını anlıyoruz.
Lachlan Kane: Nam-ı diğer "Çakma Batman" (Lark öyle diyor valla ). Rowan’ın abisi, sert ve kaba ama bir o kadar da sadık ve korumacı. Karısının seri katil olduğunu öğrendiğinde korkmak yerine ona hediye getirmesi, onun için aşk romanları okumaya başlaması... Zorla evlenmiş olsa da o sadakati, karısı ona güvensin diye çabalaması… Ay tam bir kalp hırsızı değil de ne?
Lark Montague: Nam-ı diğer "Sakar Barbie". Sloane’un kankası, sahnede şarkıcı ama perde arkasında kurbanlarını simlere bulayan bir seri katil!
Birbirlerine karşı gardlarını indirip, dış dünyaya karşı tek bir günah imparatorluğu gibi siper almalarına bayılacaksınız. Hele o masa
En az Müntehir kadar beğendiğim bir eser oldu. Ömer'in yalnızlığını, kimsesizliğini, deliliğini (ne kadar delilik sayılırsa), çaresizliğini, imkansız aşkını iliklerime kadar hissettim. Kendini İsa ile özdeşleştiren, içindeki sesten ne yapsa kurtulamayan, yanlışlıkla bir kedinin ayağına bastığında ondan özür dileyecek kadar ince ruhlu bir karakter Ömer. Onu tanımlayacak en güzel söz bence 'köksüzlük'.
Ancak kitapta yalnızca Ömer'in hikayesini okumuyoruz. 1970lerin siyasî ortamını, kardeşin kardeşi vurduğu, kardeşin kardeşe düşman olması amacıyla nasıl oyunlar oynandığını görüyoruz.
Yazarın yine entelektüel birikimini bizlere gösterdiği bu eserde; Tanpınar'la zamanın içinde kayboluyor, Atsız'la âşık oluyor, Kürşat'la Çin sarayını basıyor, Dostoyevski'yle insanın anlam arayışını izliyor, Melih Cevdet Anday'la sakin ancak derin bir öfkeyle doluyoruz. Bir yandan da Van Gogh'un, Goya'nın, Munch'un tablolarını seyrediyoruz. Sanat ve edebiyata doyuyoruz kısaca.
Şimdiye kadar birçoğumuzun düşündüğü ancak böyle etkileyici biçimde dile getirmediği bir gerçeği de gözler önüne seriyor yazar: ideolojik körlük. Bunu ayrım yapmadan tüm ideolojik görüş sahipleri için söylemek mümkün bence. Yalnızca dünyaya kendisi gibi bakan yazarları, şairleri okuyan geri kalan her şeyi bir kenara iten insanlardan bahsediyorum. Kitaptan örnek verecek olursak; Ömer, Sait Faik Abasıyanık'ın Sinağrit Baba adlı hikayesini okurken ona Ömer Seyfettin'in Pembe İncili Kaftanı'nı okuması gerektiğini söylerler. Ya da Ömer'in okuduğu kitapları değersiz ve anlamsız bulup sadece işe yarayan kitapları okumasını salık verdikleri bölüm. Örnekler çoğaltılabilir elbette.
Son olarak sayfalar arasındaki o muhteşem resimler için Besim Dalgıç'ı da tebrik ederim.
Yazarın bir sonraki kitabını da sabırsızlıkla bekliyorum.
Reklam
Reklam