damla.
@damlaft
seninle konuşmanın özel grameri: hemen hemen her cümle 'hatırlıyor musun' sorusuyla biter, ortak geçmişimizin g'si büyük yazılır, eylemlerimizin kipi daima güzel geçmiş zamandır ve çetin ile ender'i birbirine bağlayan bağlaçlar saymakla bitmez.
ben toplumdaki değerlerin iki yüzlülüğünü, sahteliğini, gülünçlüğünü gördüğümden beri, gülünç olmayan tek tutamağı arıyorum. gerçek sevgiyi! bir kadın. birbirimize yeteceğimiz, benimle birlik düşünen, duyan, seven bir kadın!
bir deneseniz belki anlarsınız; yozlaşmış bir düzende yaşamanın bellibaşlı, adlı adınca bir hastalık olduğunu. her insanın teşhis edilmiş kişiliğinin yanısıra, sahibi olmak istediği kişiliğin de bir o kadar önem taşıdığını.
az, dediğin, küçücük bir kelime. sadece a ve z. sadece iki harf. ama aralarında koca bir alfabe var. o alfabeyle yazılmış on binlerce kelime ve yüz binlerce cümle var. sana söylemek isteyip de yazamadığım o sözler bile o iki harfin arasında. biri başlangıç, diğeri son. ama sanki birbirleri için yaratılmışlar. yan yana gelip de birlikte okunmak için. aralarındaki her harfi teker teker aşıp birbirlerine kavuşmuşlar gibi. senin ve benim gibi… bu yüzden, belki de, az çoktan fazladır. belki de az hayat ve ölüm kadardır! belki de, seni az tanıyorum demek, seni kendimden çok biliyorum, demektir. bilmesem de, öğrenmek için her şeyi yaparım demektir. belki de az her şey demektir.
ve belki de benim sana söyleyebileceğim tek şeydir...
kabul etmeliyim ki, altı milyar insanın yerine düşünüyorum. altı milyar insanın adına yaşıyorum. ben öldüğümde altı milyarı da ölmüş olacak. şimdilik hayattayım. korkmaya gerek yok! günahlarınızı ben unuturum. siz işlemeye devam edin...
