(...) düşünüyorum çok güzel olabilirdi, çünkü o zaman ben özgür, minnettar, masum ve içten bir oğul olabilirdim, sen de keyifli, zorbalık yapmayan, şefkatli, memnun bir baba. Ama bu amaç için tüm yaşananları yaşanmamış saymak gerekirdi, bu da kendimizi silmemiz demek.
Aslında seçme şansı yok, değil mi? Kendisini öyle iğrenç bir şekilde küçük düşürmesine yol açan şey, kendi çıkarlarını düşürmesi, fiziksel açıdan korkması. Hiç samimi olmadığı çok barizdi. Evet, artık bir kabahat işlemiyor. Ama ahlaki seçimler yapabilecek bir varlık olmaktan çıktı.
Tanrı ne ister? Tanrı iyilik mi ister yoksa iyi olma seçeneğini mi? Kötülüğü seçen bir insan, kendisine iyilik dayatılmış bir insandan bazı açılardan daha üstün olabilir mi?