Fazlalıkla bir nevi noksanlık neticede.
Köklü bir rutin üzerine kurulmuş bir hayatı bırakmak zordur , o hayattan nefret etseniz bile.
Sayfa 57
Reklam
Duvarlar
Duvarlar. Hastaneye yolu düşen insanların muhtemelen en çok baktıkları yerlerdi. Çünkü hastaneler umut ve umutsuzluğun garip bir denge oluşturduğu devasa bekleme salonlarıydı. Kimi kendisi için beklerdi çok sevdiği bir yakını için. O nedenle çok önemliydi duvarlar. Uzun uzun bakıp dalınan yerlerdi. Bazıları yattığı yerden saatlerce tavanı seyrederdi bazıları ise oturduğu yerin karşısındaki duvarı. Sanki beynin içinde yer alan bir projeksiyon cihazı kişinin korkularına ve hayallerine ait görüntüleri duvarlara yansıtır gibiydi. İnsanların dışarıdan gördüğü öylece duvara bakan biri olsa da o kişi pişmanlık, özlem, umut ve dualardan oluşan filmini sessizce izlerdi.
Sayfa 94
Her şey en yüksek doruğuna vardı mı, tepetakla düşüyor, o noktada uzun süre kalamıyor. Akılla, ölçüyle ikbal ve refahlarını dizginleyemeyenlerin sonu budur.
Hayatta ne paspas gibi ezilmek istersiniz ne de düşüncesiz ilerleyen bir buldozer olmak.
Bir denge kurmalısınız.
Reklam
Reklam