Sanma ki derdim güneşten ötürü;
Ne çıkar bahar geldiyse?
Bademler çiçek açtıysa?
Ucunda ölüm yok ya.
Hoş, olsa da korkacak mıyım zaten
Güneşle gelecek ölümden?
Ben ki her nisan bir yaş daha genç,
Her bahar biraz daha âşığım;
Korkar mıyım?
Ah, dostum, derdim başka...
kardeşAlıntı
...kendimi şöyle ya da böyle temize çıkarabilecek bir gerekçe bulmak için, Abdullah'la küçük kardeşinin arasında sıradan bir bağ vardı, derdim. Ama ne yazık ki öyle değildi. Bu ikisinin neden birbirine böylesine bağlandığını Allah'tan başka bilen yok. Tam bir muammaydı. İki insan arasında böyle bir düşkünlüğü hiç görmedim. İşin aslı, Abdullah Peri için bir ağabeyden çok bir baba gibiydi. Kız bebekken, geceleri ağladığında uykusundan fırlayıp onun yanına koşan, Abdullah'tı. Onun kirli bezlerini değiştiren, onu kundaklayan, pışpışlayıp uyutan, oydu. Kardeşine karşı sabrı sınırsızdı. Onu köyde dolaştırır, dünyanın en değerli, en kıskanılan ödülüymüşçesine etrafa gösterirdi.
Sayfa 94 - Abdullah ve kardeşi Peri arasındaki bağ. (Anneleri vefat etmişti.)
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Gönülden inledi, içten inledi,
Ben anlatayım da bir dinle," dedi,
"Sonra sen istersen bu hâlime gül :
"Evde üç kişiyiz, üç dertli gönül;
"Hepimiz elemle uğraşıyoruz,
"Kör dolaşıyoruz, kör yaşıyoruz.
"Bir gün anlamadık birbirimizi,
"Sade bir damla kan bağlıyor bizi,
"Annem düşünceli, daima küskün,
"Yok ömrümde onu şen gördüğüm gün; "Kardeşim neşesiz, durgun bir çocuk,
"Hep gözleri yaşlı, hep benzi uçuk,
"Ben vakitten evveli ihtiyarlayan,
"Sevgisiz, emelsiz, günleri sayan,
"Mâziye ağlayan bedbaht, bir deli,
"Her gün biraz daha gönlüm kederli, "Onların içinde ben de sessizim;
"Düşün ki : Ne hazin oluyor bizim
"Aynı dam altında toplanışımız,
"Mâziyi hasretle her anışımız...
"İsli bir lambanın kör ışığında
"Koynuna gölgeler gömülen oda
"Dinlerken soluyan nefesimizi,
"Başka başka hisle ayırır bizi :
"Annem gençliğini içten yad eder,
"O eski günlerim ne günlermiş der,
"Tam sekiz yıl evvel can veren babam, "Gözümün önüne gelir her akşam! "Kardeşim: Kafesten geceye dalar
"Kim bilir onun da ne elemi var?
"Ben, beni terkeden, beni aldatan,
"Bir sonu gelmeyen kâbusa atan
"Kadının yaşarım hâtırasını;
"Gönlüm tutuyorken hâlâ yasını
"Bu koca kainatta ve bunca umumi büyük kederlerin, hırsların, emel ve gayelerin içinde yaşarken, zavallı, aciz, akılsız bir insan gibi, yalnız bir nefsin, bir kalbin kederleri, sevinçleri ile uğraşmak, bütün dünyayı unutup kendi hisleriyle yaşamak, kendisi için yaşamak bir insanın
yapacağı en gülünç bir şeydir," derdim. Buna iman ederdim.
Gülünç bulduğum bu şeyin esiri oldum. Uzun zamanlar bunu yalnız herkesten değil, senden hatta kendimden bile sakladım.
Halbuki onun yanında bulundukça senelerden beri değersiz, kıymetsiz telakki ettiğim benliğimin, duygu varlığımın elinde bir oyuncak gibi idim. Onun yanında, hassas, hayalperest, saf bir kadıncıktan başka bir şey değildim.
Şimdi olanları sana anlatayım! Kesilen ağaçları - kesilen diyorum! Dün bahsederken öğretmenin gözleri doldu! Düşündükçe, onlara baltayı ilk vuran köpeği öldürmek geçiyor içimden. Benim avlumda böyle birkaç ağaç olsa ve içlerinden biri yaşlandığı için kurusa ve bana bunu seyretmekten başka bir şey kalmasa bile üzüntüden ölürdüm. (...) Ah, keşke
prens olsaydım! Hem papazın karısını, hem muhtarı, hem köy meclisini - prens mi! Eğer prens olsaydım, muhtemelen ülkemdeki ağaçlardan bana ne derdim.
Aslında mutsuz yaşayıp gidiyoruz...Şiir
"sen beni sevdikçe ey yar derdim artar daima"
çünkü beni sevsen de
güvenmezsin bana bilirim
ama artan her şeyle birlikte yanlışlık da artar
meselâ her su gözyaşı olur
her dönem bir hazin geçiş
suya boşversem yanılsama
aya baksam bir bulut
sevgisizlikle birlikte yanlışlığın hükmü başlar
çünkü beni sevsen de bana güvenmezsin iyi bilirim
..... neyi hatırlatır benim sana uzak bir bakışım
bilirim
aslında mutsuz yaşayıp gidiyoruz
ölüme direnerek şimdilik
şimdilik alımlı başka mutluluklara özenerek
aşkımız ve.........
bir yudum gelecek ve mutlu saatler üstüne korkumuz........
sev beni, alış bana
kimse ürkütemez bağlandığımız güzelliğin utkusunu
sev beni, bir dağ gölgesi kadar sev
...... bir tırnak gibi büyü domuz bir tırnak gibi
zorlayarak her bir yanı
çünkü biraz sonra umut başlar.......
aslında bir alıştırmadır umut
öbürlerinin azıcık nefes diye bağışladığı
-baharı beklemeye benzer-
hain ve olmayanadır çünkü
