Ben Ruhi Bey NasılımŞiir
Korkmuyorum artık solmaktan
Solmaktan ve solgunluktan
Gelmişim nerelerden böyle
Kurumuş bir dere yatağı gibi
Ya da pek kurumamış da
Baygın, hasta ya da çekingen
Edip Cansever
Bir dere kenarında oturduğunuzda, Kendinizi hafiflemiş hissedersiniz.
Çünkü doğaya baktığınızda ve sizin yokluğunuzda da her şeyin yolunda ilerlediğini gördüğünüzde dünya artık omuzlarınızda değildir. Ve bunu fark ettiğinizde, sadece hafif hissedersiniz.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Büyük zihinler okyanusu geçmek için yaratılmıştır, derede boğulurlar. Çünkü dereye değil, okyanusa aittirler. Okyanusu düşünür ve düşlerler, dereye geldiklerinde okyanustan küçük ve sıkıcı buldukları bu yerde neden bulunduklarını sorgular, varoluşsal sancı yaşar, enerji vermek istemez, isteksiz davranır, dereyi geçmenin önemsizliğini düşünüp adım atmazlar. Okyanus olan zihin ve düşünce yapıları dereye indirgenemediği için dereyi geçmek okyanusu geçmekten bin kat daha zordur. Bazı insanlar dere, bazı insanlar deniz, bazı insanlar okyanus zihniyetlidir. Ait olmadıkları yerde boğulurlar.
Bu dünyada her yer bir okyanus, deniz veya dereyi andırır, doğru yerde olmak bizi büyütür. Bulunduğumuz her yer dere, deniz ve okyanus olma potansiyelindedir, bulunduğumuz yere katkı vermek hem bizi hem de çevremizi büyütür. Her halukarda yapabileceğimiz bir şey vardır.
BEN ÇOK HAYATLAR YAŞADIMŞiir
Ben çok hayatlar yaşadım
Hiçbiriniz yoktunuz
Kim olarak vuruldum
Ve cesedimi gömdünüz
Sonra deniz kıyısında
Bir ovada obrukta
Bir düşün son ucunda
Düşündüm sonucunda
Ve ki birden bulunca
Durup soluklanınca
Çok vazgeçişler gördüm
O gecelerde öldüm
Kesti sesimi kör gözüm
Ben çok hayatlar yaşadım
Ah ne acılar sırtladım
Kamburu çıkan sırtlana
Bir ormanda rastladım
Yasla aslını ağaca
Ne sopa ne de kanca
Yenilmiştim kanımca
Ağladım ağladıkça
Sesimde çıkmadıkça
Sırtlan yanıma geldi
Etlerimi dişledi
Kemiklerimi kemirdi
Bırakmadı beni bana
Ben de yitip giderek
Gittikçe tükenerek
Onu koynumda yaşatıp
Urganını taşırım
Memedê Torî-du rihê min hênaKurdî
Du rihê min hena!
min îro fêhmkir
Yek ,girêdayî malê xwa,axa xwa ,welatê xwa
Ya duyemîn ji,dixwaze li dinyayê bigerehim û mirovê nû ,dere nû an ji ,li berave ke heta bibe sibeh helbestên,stranê bixwînin hevalên xwere û serê sibehê bikevine behrê da sobe bikim.
belkî ji hevalrêya xwere du qedeh şerab
Destê mede û heyva sor mayzenin...
Bir Su Sesinin Yanında
Sabah,
henüz adını söylememişti dünya.
Bir söğüdün gölgesinde
zaman sessizce oturuyordu.
Çimenlerin üzerinde
geceden kalmış birkaç damla,
bir serçe,
ve rüzgârın avucunda gezinen ince bir serinlik vardı.
Ben
dere kenarında durmuştum.
Su ağır akıyordu.
Hiçbir yere yetişmeyen şeylerin
kendine özgü bir huzuru vardır.
Uzakta bir ev görünüyordu.
Penceresi açıktı.
İçeriden çıkan ışık
baharın elinden tutup
bahçeye inmişti.
Bir yaprak düştü.
Yeryüzü usulca eğildi.
Toz hafifçe yükseldi,
sonra her şey yeniden yerini buldu.
Öğle vakti