Ölümle biten bir hayat, saçmadır, evet. Bundan kuşku yok. Ama, yaşam ölümle bitiyor diye kapayacak mıyız gözümüzü, yüreğimizin kapılarını bu yaşanası dünyanın güzelliklerine, bunlar yanında insanların acılarına çaresizliklerine?
Kalbimi dinliyordum. Bu kadar uzun zamandan beri bana yoldaşlık eden bu gürültünün kesilebileceğini aklım almıyordu. Zaten kuvvetli bir hayal gücüm hiç olmamıştır.
Kimsenin türküsü yoktu ve kimse türküsünü bir başına söyleyemiyordu.
Bir yere gitmeden gelecek birisini bekliyordu herkes.
Koro halinde susuluyordu, ve yalnızca yüksek sesle konuşanlara inanır olmuştu insanlar
“Kitaplar bir halta yaramaz.
İnsanın birine ihtiyacı vardır, birine yakın olmak ister.
Kimsesi yoksa delirir insan.
Kim olduğu hiç önemli değildir,
yeter ki yanında biri olsun. İnanın bana,
insan fazla yalnız kaldı mı, hastalanır.''