dilek.him
@dilek_him
18 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Yalnızız dedirten kitap!Hayat ve İnsan
Kitap ruhsal analizleriyle insanı içine çekiyor. Eser, Samim ve Meral arasında yaşananların adını okuyucuya bırakıyor. Ben aşk diyemedim. Ancak mutlaka aşk diyenler de olacaktır. Muallakta kalan çok önemli konular, okurken sizi yiyip bitirecek şüpheler var. Cevaplanmıyor. Ama yinede kitabın sonunda tatmin duygusu yaşanıyor. Nasıl olduğunu anlayamıyor bile insan. Bu galiba Peyami Safa'nın büyüleyici anlatımı ve hayata dair bize kattıkları arasında kaybolmak hissinden doğuyor.
Ben keyifle, korkuyla, şüpheyle ve merakla okudum.
Devam etmeli miyim?
Türk klasiklerini keyifle okuyan biriyimdir. Özellikle eski kelimelerin ağırlıkta olduğu eserleri çok severim. Bu anlamda saatleri ayarlama enstitüsü eseri beni tatmin etti. Akıcı ve anlamlı cümleler var. Hatta bazı cümlelerde şöyle uzaklara bakıp düşünüyor sonra kitaba geri dönüyorsunuz.
Amaaaaa....
124. Sayfada ben pes ettim okumaya.
Sanırım hayri irdali sevmedim sevemedim. Ayrıldığım sayfada henüz Halit ayarcı ile tanışmadı. O sayfaya gelene kadar şu tanışmaya kadar bir gelsem belki kitap ondan sonra gerçek yüzünü gösterecek dedim ama bir türlü olmadı.
Esere diyecek fazla sözüm yok. Ama bu kitabı bıraktıktan sonra kendimle ilgili şunu iyice anladım ki 'sadece erkeklerden oluşan filmler, kitaplar, diziler hiçbiri ilgimi çekmiyor'
Her zaman bir denge arıyorum. Kadın varsa erkek de olmalı. Huzur varsa rahatsızlık da olmalı. İyiler varsa kötüler de olmalı. Polyannalar varsa depresifler de olmalı. Griler olmalı. Biraz ondan biraz bundan...
120 sayfa boyunca böyle bir denge yakalayamadım hiç. Bir erkeğin erkekçe mevzuları... Mutsuz. Halası da mutsuz, babası da mutsuzmuş. Üvey annesi de mutlu denemez. Adı geçen tüm karakterler mutsuz (120 sayfada)
Kendi derdim bana yetiyor. Roman okuduğum zaman azıcık dünyanın kirinden kurtulmak için okuyorum. Yoruldum kitabı okurken. Kitap beni hiç heyecanlandırmadı. Mutlu etmedi. Merak uyandırmadı.
Tanışmaya kadar gelebilsem belki değişirdi bir şeyler...
Bilmem belki okuyanlar devam et veya etme şeklinde bir fikir verebilir.
???
Fantastik ve bilimkurgu sevenler belki sevebilir
Kitabı sosyal medyada karşılaştığım videodan etkilenerek aldım. Videodaki kişi bu kitabı kesinlikle okuyun mahiyetli mübalağa dolu sözler söyledi. Kitabın kapağında 2020 yılının en iyi romanı olduğu yazıyor. Bunu da görünce büyük bir beklentiye girdim.
Elbette beklentimi karşılamadı. Kitap çeviri bir kitap ama bizde ilk kez çeviri kitap okumuyoruz. Birçok farklı dilden çevrilmiş kitapları okuduk bu yaşımıza kadar. Dolayısıyla en sıradan okumayı sevenler bile "edebi bir dil" nedir, nasıldır az çok bilir. İşte o bildiğiniz şey bu kitapta yok. Söz cambazlığı sıfır.
Ya kurgusu çok iyi diyenler olabilir. Ama açıkçası kurgusu da bana göre çok iyi değil. Ortaokul yıllarımda, yazarı kimdi hatırlamıyorum fakat büyü dükkanı ( emin olmamakla beraber) adında bir kitap okumuştum. Buraya giden insanlar isteklerini elde ediyordu fakat aslında istediği şeylere sahip olabilmenin sonuçlarını görmüş oluyorlardı. ( Uzatabilirim ama mevzuyu anladınız) Bu kurgu ilk kez yapılmış bir kurgu değil. Herkes elimde bir sihirli değnek olsa da başka bir hayata ışınlansam demiştir hayatında)
Dil kötü, kurgu kötü, karakterler de insanı vuran, insanın kendisini yakın hissedeceği kimse yok.
Kitabı sevme ihtimali bulunan kitle "12-18 yaş arasındaki fantastik ve bilim kurgu türlerini sevenler"
Hayatında dünya ve Türk klasiklerini okumuş, elindeki kitap ve karakterler ile bütün olmuş, sesli gülmüş, okurken ağlamış kimseler için bu kitap pek bir şey ifade etmez.
18 yıl arayla aynı kitabı okumakİnsan ve Duygular
Henüz beşinci sınıftayken (yaş 12) okuduğum ve bana kitap okumayı sevdiren kitaplardan biriydi. On iki yaşımda yaşadığım hayranlık ve şimdi otuz yaşında tekrar okuduğumda yaşadığım hayranlık birbirinden çok farklı. 12 yaşında dilinden sıkılıp hikayesinden çıkamıyorsunuz. 30 yaşında hikayeden çok diline hayranlık duyuyorsunuz. Malesef otuz yaşında olunca gülbeşeker kamranı hiç affetmemeli diye bekliyorsunuz ama...
Her neyse, bu eser üzerine konuşulacak bir eser değil. Hayatta mutlaka herkesin bir kez olsun eline geçmeli. Bir kadının ayakta kalma, hayatta kalma çabası... Çaresizlikler içerisinde bir başka çocuğa kol kanat germesi... Öğretmenliğin kutsal olduğu zamanlar. İlk okuduğum yıllar olsa burada aşka dair de bir şeyler yazmak isterdim. Ama şimdi, kitabı bitirdiğim şu anda bu yaşımda... Mümkün değil.
Kitap Hayal Kırıklığına uğrattıEdebiyat
Livaneli kalemine güvenerek başladığım bir kitap. Ancak ilk bölümden sonrası hayal kırıklığı. Kitabın bazı bölümleri, kitapta yer almasa da olurmuş. Bazı bölümler gereksiz olduğu gibi, anlatılmasını beklediğiniz birçok konuya da değinilmiyor. Kitabın konusu güzel. Fakat işlenişi çok kötü. Sanki acemi bir kalemden, farklı zamanlarda "ya şu başladığım kitabı da bi bitiremedim!" kaygısı ile çıkmış gibi. Kişiler gerçek hayat ile bağdaşmıyor. İyi ve kötü yanlarını seçemiyorsunuz. Evlenip çocuk sahibi olan baş kahramanların aşkı hiç gerçekçi değil. Yazılmış mektuplar; sıkıntıyı, derdi, gerçek hayatın zorluğunu yansıtmıyor. Büyük bir buhran içerisinde olması gereken bu karakterler, liseli aşıklar gibi mektuplar yazıyorlar birbirlerine. Karakterlerin iç seslerine, düşüncelerine yer veriliyor ama bunlar da gerçekçi değil. Konu çok iyi psikolojik betimlemeler, ardı sıra düşünce tahlilleri kaldırabilecek bir konu. Ama kitapta alakasızlık silsilesi ve yüzeysel bir hava hakim. Kitabın Livaneli'ye ait olduğuna inanamıyorsunuz okuyunca. (Kitapların kapaklarına da çok dikkat ederim. Kitabın kapağı resim, renk çok güzel. Yapanın emeğine sağlık.) Ancak 118'inci sayfadan sonra artık dayanamadım. Sonunu bile merak etmiyorum.