Üstelik bu itirafları unutamıyordu artık. Ruhu onları birer ceset gibi sürüklüyor, bir kenara atıyor, sinesinde saklıyordu. Ruhu itiraflarla zehirleniyordu.
İnsanları yargılarken hangi ölçütü kullanmak gerekirdi? Aslında alçakça bir davranışta bulunması kesinlikle imkânsız olan tek bir insan bile tanımıyordu. Hepsiyle görüşmekten vaz mı geçmeliydi?