Ebru
@ebrulimtrak
Peyzaj Mimarı
Çukurova Üniversitesi
Kayseri
11 Şubat 1980
784 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Reklam
Roman, 
Botter Apartmanı’ndan tanıdığımız Nilüfer’in 1970’li yılların çalkantılı siyasi atmosferinde aşkı ile ailesi arasında kalışı üzerine kurgulanmış aslında. Ancak bu arada kalışta aile ve kadın kavramlarının da sıkça sorgulandığı bir derinlik de var kitapta. Yazar’ın belki de arkeolog olmasından kaynaklı, İstanbul’a ait birçok simge yapı (Mısır Apartmanı, Sansaryan Han gibi) romanda adeta bir karakter gibi yer alıyor. Kitaba ismini de veren Markiz Pastanesi ise duvarındaki meşhur “İlkbahar Panosu”nun Nilüfer’in hayatında bir metafor olarak kullanması ile başrolde.
1970’lerin Türkiye’sinde geçen roman, siyasal olayların bireysel yaşamları nasıl altüst ettiğini ve kadınların bu süreçteki görünmeyen hikâyelerini de çarpıcı bir şekilde yansıtıyor.
Bir romanda sadece adı geçen, aslında çok detaylı fikrimiz olmadığı halde önyargı geliştirdiğimiz bir karakter hakkında yazarın ikinci bir roman yazma fikrini ben çok seviyorum. Empati kurma, başka açıdan bakabilme, birbirimizi anlayabilme duygularımızı beslediğini düşünüyorum. Bu açıdan en sevdiğim örnek 
Ayfer Tunç’un 
Kapak Kızı, 
Yeşil Peri Gecesi ve 
Osman üçlemesi.
Melankolik bir havası olan bu romanı belki de bu nedenle Botter Apartmanı’ndan daha çok sevdim.
Art arda okumanızı tavsiye ederim.
Bazı geceler insan uyumaz, geçmiş uyanır...İnceleme
Bellek ve unutma üzerine kurgulanmış olmasına rağmen aslında bir kadın romanı 
Annemin Uyurgezer Geceleri
Romanın ana karakteri Şehnaz ile birlikte toplam 4 kuşak kadının yaşadıklarını bilinç akışı tekniği ile anlatıp birbirine bağlayarak kadınların tarihsel ve toplumsal durumlarını çarpıcı bir şekilde yansıtan biraz ağır bir metin bence. Özellikle de işin içine Ayfer Tunç’un 
Bir Deliler Evinin Yalan Yanlış Anlatılan Kısa Tarihi romanından aşina olduğumuz, en ufak bir olayda bahsi geçen karakterin yedi ceddini anlattığı detaycı anlatım tarzı eklendiğinde okumak herkes için cazip ve kolay olmayabilir. :)
Roman Şehnaz’ın ilişkisi ile bağlanma ve özgürleşme çabalarını trajik bir şekilde anlatırken aynı zamanda Şehnaz’ın akademisyen kimliği ile de günümüz üniversitelerine ve ülkenin değişen koşullarına da vurgu yapıyor.
Yoğun ve zaman zaman dağılan bir anlatıma sahip olsa da dört nesil kadının ayrı ayrı yaşadığı travmalar nedeniyle psikolojik derinliği olan bir roman.
Romanın en çarpıcı alıntısı da bence bunu belirtir nitelikte.
“Kırk beş yaşındayken kendini asarak öldüren Esme’nin varoluş hikâyesinin yanında anneannemin hikâyesi hiçti.
Elli yedi yaşında beyin kanamasından ölen anneannemin varoluş hikâyesinin yanında annemin hikâyesi hiçti.
Yetmiş altı yaşında… annesi gibi beyin kanamasından ölen annemin varoluş hikâyesinin yanında benim hikâyem hiçti.”
Sayfa 414
Sadece okunmayacak adeta yaşanacak bir roman...
842 sayfayı 10-11 günde okumama rağmen 1 aydan fazla süredir kitabı elimden bırakamadım. Altını çizdiğim, beni etkileyen o kadar çok satır vardı ki, bir noktada alıntıların hepsini paylaşamayacağımı fark edip aralarından seçerek paylaşıp kitaptan ayrılmaya karar verdim :)
Roman gayet akıcı olsa da, tavsiyem benim gibi hızla okumayıp, sindirerek zamana yaymanız yönünde. Çünkü bu roman sadece bir kaçağın otobiyografisi olmaktan öte, hayata, insana ve insanlığa dair güçlü felsefi tespitleri olan, içinizde Hindistan'a gitme isteği ve merakı oluşturacak, Lin karakteriyle birlikte yeraltı dünyasına, yoksulluğa, aşka, ihanetlere ve dostluğa karışacağınız, karakter derinliği çok yüksek, atmosferi olağanüstü canlı, suç ve ahlak üzerine oldukça düşündürücü bir kitap.
Bombay bir şehir değil, başlı başına bir karakter. Gürültülü, kalabalık, kaotik, yoksul ama bir o kadar da merhametli. Anlatım o kadar iyi ki şehir hatta tüm ülke bir film izler gibi gözünüzde canlanıyor.
Bu kitap herkes için değil; ama doğru zamanda okuyan için insanın içine yerleşen türden bir etkileyiciliğe sahip. Çünkü kaçıştan çok kendinle yüzleşmeyi, özgürlükten çok bedel ödemeyi anlatıyor. 
Shantaram, iyi ve kötüyü net çizgilerle ayırmıyor. Herkes gri. Herkes insan.
Bu romanın bende bıraktığı baskın his şudur: İnsan en çok kendinden kaçarken yoruluyor.
Reklam