Eda

Yeryüzünde her şey yok olsa da yalnız o kalsa,ben var olmakta devam ederim;başka her şey yerinde dursa da yalnız o yok olsa,evren bana tümüyle yabancılaşır.Ben artık bu evrenin parçası değilmişim gibi olur.
Kitabımı okurken iç geçirdim,çünkü mutluluk asla geri gelmemek üzere dünyadan ayrılmıştı.
Onu bana hatırlatmayan ne var ki?Her bulutta her ağaçta o var.Geceleyin hava onunla dolu,her şeyde ondan bir pırıltı var;gündüzleri ise çevremde ondan başka bir şey yok,her yerde o!
''...o kendisini ne kadar sevdiğimi hiç bilmeyecek;hem onu yakışıklı filan diye sevmiyorum,Nelly;benden daha çok bana benziyor da,onun için seviyorum. Ruhlarımız her neden yoğrulmuşsa,ikimizinki de aynı. Linton'ınki ise,ay ışığının şimşekten,buzun ateşten ayrı olduğu kadar bizimkinden ayrı.''
Ona olan aşkımı asla sözcüklere dökememiştim,ama eğer bakışların da bir dili varsa,dünyanın en aptal insanı bile onun için deli divane olduğumu anlayabilirdi.