Kendime kitap listesi yapmak istedim, bir yere gittiğimde böyle kalakaldığım anlar olabiliyor, ihtiyacım var sanırım böyle bir şeye.
Pegasus Yayınlarından
irem iyi güldürdünüz beni bu yaştaki çocukların popüler kültürden etkilenip ben buraya ait değilim ben orta Dünya da bir elfim falan gibi takıntıları olabilir haklısınız elfler ne eylerse doğru eyler gibi neyse goygoyu birakayim kişisel gelisime de karşı olmakla birlikte bu kurgulada kötüler fazla kötü iyiler ise fazla iyi yani gerçek hayatın zerresi yok ama tabi günümüz dünyasında da keşke kötüleri hemen anlayabilsek di mi şimdi kisisel gelişime neden karşıyım çünkü kisesel diye bir şey malesef yok biz bir toplumuz ve her yaptığımız digerimizi etkiliyor kişisel gelişsekte gün boyu neleri görüyoruz sevgilerimle
“Kendini öldürteceksin çünkü yas tutmaktan bıktın öyle mi?” Hodbin’in sözleri bir sorudan çok suçlamayı andırıyordu. Yine de Dante sessiz kalmak için elinden geleni yaptı. İki oğlanı birbirine bağlayan köprü hâlâ kendisiyken taraf tutmak gereksiz bir risk olurdu.
Arm hiddetle Gezgin’e döndüğünde daha demin balkonda filizlenen tüm o arkadaşlık tohumları sanki başka bir âleme doğru kaybolup gitmişti. Şimdi aşağılarında gürleyen dalgalar daha hırçın, koyulaşan gök ise çok daha karamsardı.
“Sen yastan ne anlarsın ki?” Dante gözlerini yumdu. Başarmaya çok yaklaştığı o barış şimdi beyhude bir çaba gibi hissettiriyordu.
“Öfke benim kardeşimdi!” diye çıkıştı Hodbin. Arm artık yüzyıllar öncesiymiş gibi gelen o günü hatırlayarak bir anlığına gözlerini kırpıştırdı. Hodbin Dante’nin elinden kurtuldu ve saçlarını sinirle dağıtarak onlara arkasını döndü. Gezgin konuştuğunda sesi boğuktu.
“Yas hakkında birkaç şey biliyorum yani. Eğer sırf babanın intikamını almak için kendini öldürtürsen bu sadece bencillik olur. Madrabaz’ı öldürmek istemedim mi sanıyorsun? Ama o gemiyi idare edecek birine ihtiyaç vardı ve bu yüzden katlanmak zorundaydım.”
Gezgin yüzünü tekrar onlara çevirdiğinde çenesi sıkılmaktan kasılmıştı. “Acıyı yaşamaktan kaçamazsın. Neden hâlâ direniyorsun ki? Baban öldü,” Hodbin bir nefes daha verdi ve sesini biraz daha yumuşatmayı denedi. “Ve sen hâlâ hayattasın Arm. Yaşamayı öğrenmek zorundasın. Kendin için yapamıyorsan bile kardeşin için bunu yapmalısın.”
"Senin bir enkaz olduğunu hiç düşünmedim. Sen benim ordumdun Army. O Kaya'da sadece canımı değil aklımı da korumamı sağlayan tek şey sensin. Her şeyimdin."
"Yine de bu sana yetmedi."