Neşeli, yüksek bir sesle, “Evet, bakalım şimdi kim çikolatalı pasta yemek ister?” dedi.
Bütün Bokanovski Grubu koro halinde, “Ben!” diye haykırdı. 20. yatak tamamen unutuldu.
Kendimiz hakkında bunca az şey bilmemiz ve kişiliğimizin en mahrem yanının bizlerden gizlenmiş olması ne tuhaf!
İnan kendisini dirilten duygulara, içinde aniden doğan hislere, ateşe renginde aşk arzularına da sahipti. Gerçek olmayan bizdik asıl ve hayatımızın bilincinde olduğumuz kısmı bizim gelişimimizin en önemsiz kısmını oluşturuyordu. Ruhumuzdu, gizli ruhumuzdu yegâne gerçeğimiz.
Herkes için kendi ruhu bir muammadır.
…
Sen benimdin: Rüyanın görkemleriyle doldum.
Ben, uykumda sultandım, uyanınca hiç oldum.