Esma
@esmananas
Köleliğin de özgürlüğün de bir çok türü vardır.Okumak kölelikten özgürlüğe giden yoldur.
Tante Rosa evreni
Bu yaşıma kadar okuduğum en farklı tarzda kitaptı.Alışkın olmadığım bir tarza sahip olduğundan o kadar basit dille yazılmış ve az sayfalı olmasına rağmen okumakta zorlandım.Çok mutluyum bu kitabi , bu yazarı ve Tante Rosa'yı tanıdığım için.Tante Rosa düşüp duruyor ama her seferinde kalkmasını biliyor.Ayrıca çekip gitmesini, tek seferde silip atmasını da çok iyi biliyor.İtiraf etmeliyim benden çok çok daha cesur..Tüm kadınların içinden biri. Kitabin arkasında Tante Rosa zaten çok iyi tanımlanmış.Size iletmek isterim.
"Sevgi Soysal'ın o kendine özgü ironisiyle anlattığı Tante Rosa,yaşamın kurallarına ve sınırlandırmalarına baş kaldıran,ancak kadınlığına hapsolduğu için hep yenilen biridir.O "bütün kadınca bilmeyişlerin tek adıdır"."
Esma
Sizlerle başbaşa dergisi❤️
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Birisi bizim için gerçekten değerliyse, bunu ondan suçmuş gibi gizlemeliyiz!
Arthur Schopenhauer'ın bu sözüyle başlamak istedim incelememe.
Zira eserin ana fikrini bir cümle ile anlatmak isteseydim daha iyi bir cümle kuramazdım diye düşünüyorum.
Bir şeyi fark ettiniz mi?
Birine kıymet verdiğinizi hissettirdiğiniz anda onun gözünde giderek basitleşmeye başlıyorsunuz. Çantada keklik olma durumu gibi sanki... Bu sevgi sıradan bir hâle geliyor ve karşınızdaki buna kayıtsızlık göstermeye başlıyor.
Hele bu sevginin dozu fazlaysa, ona mahkûmmuş izlenimi dahi veriyorsunuz.
Kimin için yaşıyorsunuz bu hayatı?
Öyle söyleşi olsun diye değil tüm ciddiyetiyle soruyorum.
Gerçekten kulak verip tüm kalbinizle düşündüğünüzde eminim çok azınız "kendim için" cevabını verebilir bu soruya.
Çok azımız kendi hayallerimizin peşinden özgürce yürüyebiliyoruz.
Tüm bunları bir düşünün.
Goriot Baba
Kitabımızın başkahramanı...
Eşinin kaybının ardından bütün varlığını kızlarının mutluluğuna adar.
Onların mutluluğunu kendi mutluluğu sayar.
Ve bu durum bazı hatalar silsilesini beraberinde getirir.
Eserin henüz ikinci sayfasında diyor ki: "Her şey o kadar gerçektir ki, herkes bu dramda kendinden, hatta kendi yüreğinden bir şeyler bulabilir!"
İddialı bir giriş.
Ama bir o kadar da haklı!
Bu dramda kendinizden bir şeyler bulacaksınız!
Ama az ama çok, mutlaka bulacaksınız!
Kimi insan çocuğundan vurgun yer hayata,
Kimisi babasından,
Kimisi sevdiğinden,
Neticede herkes en kıymetlisi ile sınanır.
Yaranızı deşecek yaralar burada!
"İnsan anadan, yardan, serden geçer de evlattan geçebilir mi?"Edebiyat
Arthur Schopenhauer'ın bu sözüyle başlamak istedim incelememe.
Zira eserin ana fikrini bir cümle ile anlatmak isteseydim daha iyi bir cümle kuramazdım diye düşünüyorum.
Bir şeyi fark ettiniz mi?
Birine kıymet verdiğinizi hissettirdiğiniz anda onun gözünde giderek basitleşmeye başlıyorsunuz. Çantada keklik olma durumu gibi sanki... Bu sevgi sıradan bir hâle geliyor ve karşınızdaki buna kayıtsızlık göstermeye başlıyor.
Hele bu sevginin dozu fazlaysa, ona mahkûmmuş izlenimi dahi veriyorsunuz.
Kimin için yaşıyorsunuz bu hayatı?
Öyle söyleşi olsun diye değil tüm ciddiyetiyle soruyorum.
Gerçekten kulak verip tüm kalbinizle düşündüğünüzde eminim çok azınız "kendim için" cevabını verebilir bu soruya.
Çok azımız kendi hayallerimizin peşinden özgürce yürüyebiliyoruz.
Tüm bunları bir düşünün.
Goriot Baba
Kitabımızın başkahramanı...
Eşinin kaybının ardından bütün varlığını kızlarının mutluluğuna adar.
Onların mutluluğunu kendi mutluluğu sayar.
Ve bu durum bazı hatalar silsilesini beraberinde getirir.
Eserin henüz ikinci sayfasında diyor ki: "Her şey o kadar gerçektir ki, herkes bu dramda kendinden, hatta kendi yüreğinden bir şeyler bulabilir!"
İddialı bir giriş.
Ama bir o kadar da haklı!
Bu dramda kendinizden bir şeyler bulacaksınız!
Ama az ama çok, mutlaka bulacaksınız!
Kimi insan çocuğundan vurgun yer hayata,
Kimisi babasından,
Kimisi sevdiğinden,
Neticede herkes en kıymetlisi ile sınanır.
Yaranızı deşecek yaralar burada!
"İnsan anadan, yardan, serden geçer de evlattan geçebilir mi?"Esma
Bence de insan olarak bu kitaptan yapacağımız çıkarımlara ihtiyacımız var!Sevgiler..
Bam bam bam!1000Kitap
Kişisel gelişim kitaplarına oldum olası önyargı ile yaklaşmışımdır. Keşke buna da önyargı ile yaklaşsaydım, hatta hiç yaklaşmasaydım, yanından bile geçmeseydim. Çok üzgünüm. Okuduğum en kötü kitap olabilir, pardon kitap değil, kitap dışında her şey olabilir. Belki bir muz kabuğu, kırık porselen bardak ya da sigara izmariti. Çöp mü demeliydim yoksa? Neyse siz anlayacağınızı anladınız sayın okur...
Yaşamım boyunca pembe bir fil aklıma bile gelmemişken, birden gözümün önünde minik kanatlı pembe filler dolaşmaya başladı. Yahu noluyor! Sen filsin, kendine gel. Nedir o öyle uçmalar, telefonumun üzerinden atlamalar, bardağımdaki suyu hortumlarıyla birbirlerine püskürtmeler falan. Garip garip hareketler. Hay Allah, nasıl kurtulacağım bunlardan! Keşke bunun yerine 
Şeyma Subaşı'nın 
Sadece Şeyma adlı kitabını alıp okusaydım belki bir şeyler katardı. Hoş, bir şey katmasa bile fillerle uğraşmak zorunda kalmazdım en azından.
Inception filmini izlediyseniz, Arthur helikopterde Saito'ya "sana filleri düşünme desem ne düşünürsün" diye sorar. Saito da "filleri" diyerek yanıtlar. Yani ablacım öyle düşünme demekle olmuyor bu işler :)
Bu arada kitabın isminin, George Lakoff'un "Don't Think of an Elephant!" adlı kitabından ç'alınmış olduğunu da görüyoruz. Sadece isim benzerliği olduğunu söyleyebilirsiniz. Bu durumda ben de size; 'peki neden fil (elephant)? neden zürafa, kaplumbağa veya kapibara değil?' diye sorarım. Herneyse, en kısa zamanda bu kitabı okuyup, içeriğinde de bazı "benzerlikler" olup olmadığını gözlemledikten sonra, siz değerli okurlar için incelememi güncelleyeceğim.
Kitap, hayatımızdaki olumsuzluklardan kaçmadan, bu acılar ne zaman bitecek diye düşünmeden yaşamayı ve kabullenmeyi öğretiyor. Ya da öğretmeyi amaçlıyor diyeyim. Yazarımız da bir panik atak geçirmiş ve bu
Şeyma Subaşı'nın Sadece Şeyma adlı kitabını alıp okusaydım belki bir şeyler katardı. Hoş, bir şey katmasa bile fillerle uğraşmak zorunda kalmazdım en azından.
Inception filmini izlediyseniz, Arthur helikopterde Saito'ya "sana filleri düşünme desem ne düşünürsün" diye sorar. Saito da "filleri" diyerek yanıtlar. Yani ablacım öyle düşünme demekle olmuyor bu işler :)
Bu arada kitabın isminin, George Lakoff'un "Don't Think of an Elephant!" adlı kitabından ç'alınmış olduğunu da görüyoruz. Sadece isim benzerliği olduğunu söyleyebilirsiniz. Bu durumda ben de size; 'peki neden fil (elephant)? neden zürafa, kaplumbağa veya kapibara değil?' diye sorarım. Herneyse, en kısa zamanda bu kitabı okuyup, içeriğinde de bazı "benzerlikler" olup olmadığını gözlemledikten sonra, siz değerli okurlar için incelememi güncelleyeceğim.
Kitap, hayatımızdaki olumsuzluklardan kaçmadan, bu acılar ne zaman bitecek diye düşünmeden yaşamayı ve kabullenmeyi öğretiyor. Ya da öğretmeyi amaçlıyor diyeyim. Yazarımız da bir panik atak geçirmiş ve buEsma
Yorumunuza bir nevi katılabilirim ama bence panik atak hikayesi uydurma değil.Onu yaşayan birisi anlayabilir sözlerin sahiciligini. Sizin anlayamamış olmanızı normal buluyorum.
