“Hüzün,doğduğumdan beri her yeni odanın,yani her odanın yaydığı,solunması imkânsız bir koku gibiydi;yaşadığım odada ise,ben yoktum;düşüncem başka bir yerde kalır,yerine alışkanlığı gönderirdi.”
Zaten hayatta insanlara karşı duygularımız, zamanla, bu insanların bu duyguların içinde ne kadar az yer tuttuğunu fark ettikçe, kalıcı olmasını çok istediğimiz yeni aşkın, hayatımızla birlikte kısalarak son aşkımız olacağını gördükçe, hüzünlü duygular olurlar.