Hayırlı evlat :))Alıntı
Dün gece babamı öldürmüştüm. Boğazını kesmiştim. Cesedini halıya sarıp ormana gömmüştüm.
Göm kendini yoksa aşk açmazTasavvuf
Ruhum bir kalıbın esiri olmadan evvel, elimi bir el tuttu... Ve bana, güneşleri, seyyâreleri, semâvatın acâyibini gezdirip, seyrettirdi... Nihayet bir âleme getirerek;
-"İşte misafir olacağını yer... Burası dünyadır!" dedi. Şaşkın şaşkın etrafıma bakınırken de devam etti:
-"Burada herkes kendi istidâdına göre bir tohum eker ve mahsul devşirir...
Para, kadın, evlat, makam, mevki, rütbe, şan ve şeref insanların en çok ekip biçtikleri tohumlardır... Sen de keyfine göre bu dünyaya bir çekirdek ekip mahsul topla!..."
Böylece kimsenin kimseyi görmeden çalışıp didindiği bu patırtılı aleme ben de katıldım... Ben de onlar gibi ekip biçmeye başladım. Ama bütün tarlalar benim olsa, tohumların, sapanların tek sahibi sade ben olsam, gene de geldiğim âlemlerin zevkine takılı kalan gönlüm, bir türlü kendi ektiği tohumun çeşnisiyle nafakalanmaya razı olmayacaktı...
Ezel günün saltânatını görmüş göz, sâfasını tatmış dudak, burada kendi düzdüğü puta nasıl tapabilirdi?
İsyan ettim...
Belimden tohum torba mı, elimden sabanımı attım ve hemen gidip kendi varlığım tohumunu bu tarlanın bir köşesine gömdüm...
Arkamdan bağırıyorlardı:
-"Vah zavallı, kendini ziyan etti!"
Halbuki zamânın sadık dudağı onları yalanladı. Şimdi dallarından aşk meyveleri topladıkları şu fidan, bir zamanlar vecd ve tevazu ile gömdüğüm o tohumun ta kendisidir...
İlahi Aşk, Sufi, İslam
“Çocuk işte, anlamaz” deyip geçiyorlardı.
Oysa kelimelerin sihirli olduğunu çocuklara yakıştırılan sıfatların onların kaderini belirlediğini bilselerdi seçtikleri kelimelere çok daha fazla dikkat ederlerdi.
Onları çocuk gibi değil, bir birey gibi; onlara ait eşya gibi değil onlara verilmiş bir emanet gibi görselerdi belki başka türlü davranırlardı.
"İşte Resûlullah'ın müjdesi; kendi kelamlarıyla: 'Kişi öldüğü vakit, üç sayfası hariç bütün amel defteri kapanır. Açık kalan amel sayfalarından biri sadaka-i câriyedir, biri insanların faydalanacağı bir ilimdir, üçüncüsü de kendine dua eden hayırlı evlattır.'"
Cezaevinin küf kokulu koğuşlarında, güneş yerine sarı ampulün despotluğu altında, birkaç satır mektup için kuytu bir köşe arzulayan babaya sormak lazım evlat hasretini.
