Seni yalnızlığından tanıdım
Kirpikleri kırık çocuk
Çiğneyip durduğun dudaklarından.
Gözlerin küllenmiş yangın yeriydi
Bir eylül göğünün bulut kümeleri
Donuk bakışlarında
Hüznün nasıl da benziyordu
Benim ilk gençliğime.
- "Yenildik."
- "Efendim?"
Nesrin örgüsünü dizlerine indirmişti. Soru açık elâ gözlerinde, ona bakıyordu. "Hoca" sarışın aydınlıklarının bütün gürlüğü ile pencereyi dolduran tarlaları gösterdi:
"Ne güzel."
Bu sözü Nesrin'e geçen iki yılın eylüllerinde de, nisan veya şubatlarında da, böyle sarışın ikindilerde veya ovanın kül rengi bir duman ardında ve karların lâpa lâpa yağışı ile sonsuzlaştığı sabahlarda da söylemiş, belki yüzlerce defa söylemişti. Ama çok eskidendi; çünkü o zamanlar, bu sözün her söylenişinde görünüş yenileşir, an yenileşir, Doğanbeyli bucağı yenileşir, hayat, duygular yenileşirdi. Onlar çok eskidendi, bir ömür öncesinindi ve Nesrin, şimdi, bu söz ile, şu dar, şu değişmez görünüşe zincirlenişini düşünebilir, sinirlenebilirdi: Büyü bozulmuştu bir kere.
"Hoca" böyle sanıyordu.
Otuz yedinci yaşın metelik etmeyen üzgünlüğünü silkip atmak için deli bir hırs duyuyor, fakat hangi çareye baş vurursa vursun bayağılaşacağından korkuyordu: Kaderi, güzel bir şeylerin umulabileceği o günlerde değil, işte şimdi Nesrin'e bağlıydı.
Nesrin ise bu tatil günlerinin öğle sonlarında okula -şüphesiz gene "hoca" orada olduğu için- gene hep o aydınlık yüzüyle geliyor, fakat artık işte bu saatlerde, ötekinin bayırın altından, mindere çıkan bir başpehlivan gibi görüneceği sıralarda kapanıyor veya hırçın, hattâ alaycı bir hal alıyordu. Neden?
"Hoca" hayır, geçen günleri düşünmek, hesap defterlerini didiklemek istemiyordu. "Gün akşamlıdır devletim; dün doğduk, bugün ölürüz" diyebilmeliydi.
Reklam
Gönül genişleten bir eylül ikindisiydi. Bin iki yüz metre yüksekliğin insanda iyiliğe, sükûna ve dostluğa.. hattâ.. cesursanız aşka karşı dayanılmaz bir özleyiş uyandıran serin rüzgârı esmeye başlamıştı. "Hoca" okulun doğuya bakan bu odasına bayılırdı: Öndeki ağaçsız bayır birkaç yüz adım ötedeki yola kadar uzardı. Yolun karşı yakası göz alabildiğine tarlaydı; eylül başlangıcının bu altın dalgalı denizi bu saatlerde, bu serin rüzgârla, gelecek kış aylarına güven dolu ninnisini söylerdi.
Bu saatler her şeyin güzelleştiği, sevginin, dostluğun, hattâ aşkın mümkündür, mümkündür ve olmalıdır sanıldığı.. geçen gelecek günlerin çırılçıplak tekziblerine rağmen mümkündür ve olmalıdır sanıldığı saatlerdi.
Fakat artık işte Evliya Çelebi bile bu güzel saatlerle bağdaşamaz olmuştu. "Hoca" biraz önceki gülümseyişi için şimdi özür dilemek istiyordu.
O kadar istediği halde, göz göze gelmek korkusundan, Nesrin'e bakamadı ve; "İnsan gün akşamlıdır demesini bilmeli" diye düşündü. Nerede ise kendini kapkara bir üzüntüye kaptırıp gidecekti. Kelime dudaklarından kaçıverdi.
"Yenildik."
6-7 Eylül Olayları 1955- Vahşet!Alıntı
6-7 Eylül Olayları 1955'te olmuştur ya, babamın ikinci beyin kanamasını geçirip sonra da ölmesinin nedenidir o vahşet.
Birçoğumuza tuhaf gelebilir ama farklı tarikatlardan şeyhlerin birlikte dergi çıkarmaları da istisnai bir vaka değildir. Sadece bir örnek: 1 Eylül 1919 tarihine kadar 161 sayı çıkan, uzun ömürlü bir tasavvufi süreli yayın olan Ceride-i Sufiye'nin düzenli yazarları arasında Mevlevi şeyhi Ahmed Remzi Dede, Şazeliyye'den icazetli İzmirli İsmail Hakkı, Nakşi şeyhi Ahmed Ziyaüddin Gümüşhanevi Hazretleri'nin halife
lerinden Mustafa Fevzi Efendi, Melami halifesi Bursalı Mehmed Tahir Bey, Uşşaki şeyhi Hüseyin Vassaf Efendi gibi isimler bulunmaktadır. Bilmeyenler için söyleyelim:
Bu isimlerin her biri kendi meşreplerinin temsil makamında olan ve "az meşhur" kimseler değillerdir üstelik.
Yunus Emre'miz demiş ya hani: "Gelin tanış olalım/ İşi kolay kılalım." Bunu öncelikle ehl-i tarike, dervişlere, şeyhlere demiş olmalı, değil mi?
Reklam
Reklam