Bu altüst olmuş dünya ne zaman birazcık düzene sokulacak? İnsan gündüzleri bomboş bir kafayla etrafta dolanıyor ama yatınca uykusu geleceğine en iyi fikirler geliyor aklına.
(...)
"Evet, elbette leydim." Elini salladı.
"Bana üstünlük taslama." Bu Vhalla'yı sinir etmişti.
"Sen bir leydi değil misin?" diye sordu.
"Ben bir kadınım," dedi Vhalla gözlerini devirerek. "Bir leydi değil."
"Peki prensesim." Sırıttı.
"Kes şunu," diye uyardı Vhalla.
"Neden kraliçem?"
Benim yaşamak istememe sebebim, bu dünyada değil, kafamın içinde yaşıyor oluşum... Dünya acımaz, kabul ediyorum... Ama siz bir de kafamın içini görün...
Böylesine küçük şeyler günümü karartmaya fazlasıyla yetiyordu. Belki de uyarılmış duygularım kasti olmayan hareketlerden bile inciniyordu. Fakat insanın duygu dünyası bir kez bozulmuşsa sonradan girişilen kendi kendini teskin etme çabaları neye yarayabilir?