Fatmanur İncesu
@fatmaincs
-herkes kendine sürgün biraz-
Öğretmen
Lisans
48 okur puanı
Mart 2024 tarihinde katıldı
Adana’dan Erzurum’a uzanan uzun bir yolculukta bitirdim bu kitabı. Şehirler değişirken, sayfalar ilerledikçe insanın değişmeyen zaafları daha da belirginleşti.
Hüseyin Rahmi Gürpınar , Efsuncu Baba’da batıl inançları eleştirirken sadece güldürmüyor; insanı kendi zaaflarıyla da yüzleştiriyor. Roman boyunca akıl ile hurafe arasındaki çatışmayı izliyoruz ama bence asıl etki, son sayfalarda geliyor. Yazar, insanın kandırılmaya ne kadar açık olduğunu ve bunun cehaletten çok “inanma ihtiyacı”yla ilgili olduğunu öyle sade ve güçlü söylüyor ki insan bir an durup kendine bakıyor. Bilimin, sorgulamanın ve sağduyunun önemi hayatın içinden örneklerle veriliyor. Kitabı gülümseyerek okuyorsunuz ama sona doğru içinize oturan “ne yazık ki doğru” hissiyle baş başa kalıyorsunuz.
Son sayfalarda iş ciddileşiyor. “İnsan, aklını kullanmadığı yerde her yalana inanacak bir boşluk yaratır” cümlesiyle de bizi adeta durdurup düşündürüyor. Bu satırlarda insan biraz utanıyor, biraz da hüzünleniyor. Çünkü anlatılan şey geçmişe ait değil; bugün de fazlasıyla tanıdık. Kitabı Erzurum’a varmadan bitirdim ama zihnimde bıraktığı sorular hâlâ yolda. Kapatırken “Bu roman sadece geçmişi mi anlatıyor?” sorusu kalıyor akılda. Cevap pek de iç açıcı değil; çünkü hâlâ tanıdık geliyor.
Reklam
Henry büyüyor... Büyüyor ama hayata ve insanlara duyduğu tiksinti varlığını daima koruyor.
"Sevgi gerekiyordu. Ama insanların kullandıkları ve kullanıldıkları türden bir sevgi değil.."'
Sayfalar ilerledikçe bir kitap değil de, insanlığın vicdanına yazılmış bir ağıt okuyorsunuz. Vicdanı ağır bir yükle bırakıyor.
Bir babanın duası, bir çocuğun hayali… Ve insanlığın en acı sınavı: göç.
“Bir insan kendini ararken, aslında bütün dünyayla yüzleşir.”
Jack London ’ın Martin Eden’i, bireysel bir yükselişin ve içsel bir çöküşün romanı diyebiliriz. Yoksulluktan gelen bir adamın, zekâsı ve
Bir Vicdan MuhasebesiEdebiyat
“Öyle zamanlar olur ki, insan yalnızca acı çekmek ister.”
— 
Fyodor Dostoyevski , 
Karamazov Kardeşler
Reklam