Sena F.
@filoz0f
Das Nichts ist kein Mangel, sondern der Raum, in dem der Mensch sich selbst begegnet.
Hayyam okuyunca şunu anlıyor insan: Cennet de bende, cehennem de. Anlam da bende, anlamsızlık da. Hayyam, insanı dışarıya vaat edilen kurtuluşlardan koparıp kendi aklıyla, kendi vicdanıyla baş başa bırakıyor; bu dünyayı ertelemeyen, sorumluluğu göğe havale etmeyen bir bilinci hatırlatıyor.
Romeo ve Juliet’i romantik bir aşk hikâyesi olarak okuyanlara şunu hatırlatmak gerekir: Bu eser, 13 yaşındaki bir kızla 17 yaşındaki bir erkeğin arasında geçen, üç gün süren ve altı kişinin ölümüyle sonuçlanan bir ilişkiyi anlatır. Burada yüceltilen şey aşk değil; ergen dürtüselliği, ani bağlanma ve denetimsiz risk alma davranışıdır.
Bugün benzer bir hikâye gerçek hayatta anlatılsa, kimse bunu “büyük aşk” diye alkışlamaz; aksine sağlıksız, tehlikeli ve trajik bulur. Evrimsel açıdan bakıldığında bu davranışlar romantizm değil, impulsivite ve yüksek ölüm riski taşır. Shakespeare’in metni güçlüdür; ama gücü aşkı idealize etmesinden değil, romantizmin ne kadar yıkıcı olabileceğini göstermesinden gelir.
Bu yüzden mesele eseri sevmek ya da sevmemek değil; onu ne sandığımızdır. Romeo ve Juliet bir aşk masalı değil, romantizmin akılla bağını kopardığında nasıl felakete dönüştüğünün trajedisidir.
10/10
Beğendi
Bu kitabı okumak Harry Potter okumaya benzemez. Bir hikâyenin içine girmezsin; bir fikrin içine çekilirsin. Burada olay yoktur, büyü yoktur, rahatlatan bir akış hiç yoktur. Zerdüşt sana bir şey anlatmaz; sana bakar. Cümleler yol göstermez, itiraz eder. Okurken “ne olacak?” diye sormazsın, “ben neye inanıyorum?” diye sorarsın.
Bu kitap keyif vermek için değil, konforu bozmak için yazılmıştır. Bittiğinde elinde bir sonuç kalmaz; yerinden oynatılmış bir zihin kalır. Kısacası: Harry Potter dünyadan kaçmak içindir, Zerdüşt ise dünyaya geri dönmeye cesaret edenler için.
