Bulutları kovan hırçınım benim, büyücüm
doğrudur gebe kaldığım coşkun bir akarsudan
bir bıçak alnıma çizer o homurtuyu ağırdan
altın haykırışlarla kuşlar uçup gelir üstümüze
gelip geceyi biriktirirler üstümüze
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Ben halka bakınca gümüş tırnaklı kısraklar sırça kirpikli gelinle huylanır.
Ben halka bakınca terlenirim yaslanırım tarlaların gölgesine, tozuna kirlenir gülkurusu mendilim.
Benim rengimle kim yarışabilir
sancımı kimler altedebilir ben halka bakınca?
Ben ki kazdım, küredim, ellerimle boşalttım geceyi yıldızları, hüznü ordan fırlatıp attım, sonra ordan fırtınalı bir tüzeyle halka bakınca yeniden yaralandım dünya ırmaklarından.
Geceyi seyrede seyrede öğrendim ki ışık insanın içinde yanmıyorsa yüzüne vurmuyor.
Cendrine sıkışmış bir şekilde çığlık atti, duvarları tekmeliyor, korkusunu ve öfkesini etrafa saçıyordu. Kendisini rahat nefes alıp verebileceği bir köşeye atti. Çok zor nefes aliyordu, öksürüyordu ve ölmüş insanların yanmış parçalarının burnuna ve ağzına girip acı bir tada dönüştüğünü hissediyordu.
Sonradan Külkedisi'ne dönüşecek kişinin bütün geceyi burada geçirmesi gerekiyordu. Bitmeyecek bir serinin ilki, ta ki fırın onun evi oluncaya dek... İnsanoğlunun inanılmaz bir adaptasyon kapasitesi vardı.
