...... GİTMEZ
1 Derûnumdan benüm lâle-sıfat dâğ-ı nihân gitmez
Bu rûşendür ki gitdün od yanan yirden nişân gitmez
2 Hatunla çünki el bir itdi zülf-i anber-efşânun
Kıyâmet oldı zâhir fitne-i âhir zamân gitmez
3 Bugün gördüm gözümle çıkdı cânum seyre düşmenle
Meded ol dem benümle seyre ol rûh-ı revân [gitmez)
4 Dokındı sîneme tîründe kaldı anda peykânun
Kemân-ebrû bilürsin cânı tenden râygân gitmez
5 Diyâr-ı 'ışka gel lutf eyle iy h`oca heves kılma
O yolda bahr-i âteş vardur andan kârbân gitmez
6 Şeb-i zulmetde kaldum reh-nümünum
Hızr-ı eşk olsun Sıyâmî âh-ı âteş-pâreden hergîz duhân gitmez
Gitmek istiyorum çakıp da kaybolan şimşekler gibi
Gel gör ki, önümde hatıralar mahzeni
Parmak uçlarımda paslı çiviler
Bütün zindanları yıkarak birer birer
Gözlerin çağırıyor beni
Kara gözlüm bu ayrılık yetişir;
İki gözüm pınar oldu gel gayri
Elim değse akan sular tutuşur;
İçim, dışım yanar oldu gel gayri
Ayların sırtında yıllar taşındı;
Sanma ki garibi eller düşündü.
"Cahillik sarmış yöremi. Uçar kuş olsan kurtulamazsın, bir kaşık suda boğarlar adamı.
Burada tatlı sözle, akıl ve mantık yoluyla tartışma yapıp hak kazanmak, deveye hendek atlatmaktan zordur. Ya bu deveyi güdeceksin ya bu diyardan gideceksin. Hoş, nasıl gidersin? Ayağın bağlı...
En iyisi boyun eğmek, ama o da kolay mı? Gel bana sor. Gücüne gidiyor kişinin, betine gidiyor. Yerin dibine giriyor insan..."
Sayfa 121 - Hafız | İnanışlar | Derinlik Yayınları
