Âmir b. Vâsile’den şöyle rivayet edilir: Allah Resûlü’nün zamanında, adamın biri, bir topluluğun yanından geçerken onlara selâm verdi. Onlar da selâmını aldılar. Adam oradan uzaklaşınca topluluğun
Cebeci Câmii'nde ezan okunur.
Kapısı önünde fakir fukara...
Al git bu sevdayı başımdan rüzgâr
Al git uzaklara.
Bir âlem düşünürüm ezan sesinde
Bir âlem: Ötenin çok ötesinde.
Kimseler görmese gidip diz çöksem;
Ağlasam caminin bir köşesinde...
"Aysel git başımdan ben sana göre değilim
ölümüm birden olacak seziyorum
hem kötüyüm karanlığım biraz çirkinim
Aysel git başımdan istemiyorum
benim yağmurumda gezinemezsin üşürsün
dağıtır gecelerim sarışınlığını
uykularımı uyusan nasıl korkarsın
hiçbir dakikamı yaşayamazsın
Aysel git başımdan ben sana göre değilim"