Yüzyıllık Yalnızlık Eser İncelemesi
Puan vermedi
Yüzyıllık yalnızlık sadece bir hikaye değil, insanlık durumunu ve toplumsal hafızamızı yansıtan ilginç bir yapıttır. Yazar, kendi çocukluk anılarından esinlenerek hayali bir kasaba kurgulamıştır. Hiçbir yere çıkmayan, hayali yolculuğumuzda bile kasabadan, başka yere doğru yürüdükçe gerçek dünyadan uzaklaştığımız, kaybolduğumuz düşsel bir mekan yaratılmış. Yazar mekanı öyle kurgulamış ki, okuru özgür bırakmak yerine sadece onun istediği yerlere gidilmesine olanak tanımış, onun yaratmadığı yerlerde ise boşluğa düşüyoruz, hayali coğrafyayı kendi fiziksel coğrafya imgelemimizle devam ettiremiyoruz. Jose Arcadio Buendia ve karısı Ursula böyle bir coğrafyaya gelip yeni bir hayat kurmak amacıyla Macondo kasabasını inşa ederler. Her şey saf, doğal, temiz ve el değmemiştir. Zamanla kasaba genişliyor, ailenin çocukları oluyor ve kasabaya farklı yerlerden çingeneler geliyorlar, yanlarında daha önce görmedikleri eşyalar, araç gereçler, gösteriler, ritüeller ile birlikte. Ve tabiki Melquiades. Bu yenilikler Arcadio'nun ilgisini çekiyor ve merak duygusunu tetikleyerek atölyesinde günlerce, haftalarca sadece onunla ilgilendiği icatlar, keşifler üzerinde çalışmaya başlıyor.
Bu hikâyenin o kadar büyüleyici, o kadar acayip bir akışı var ki; zaman bu kitapta bildiğimiz gibi düz bir çizgi hâlinde ilerlemiyor. Adeta kendi kuyruğunu ısıran bir yılan gibi sürekli bir sarmal çizip duruyor. İsimler bile hep aynı: José Arcadio'lar, Aureliano'lar, Amaranta'lar nesilden nesile aktarılıyor. Sanki her yeni doğan çocuk, bir önceki kuşağın kaderini, hatalarını, suçluluk duygusunu ve en önemlisi de yalnızlığını miras alıyor. Mesela ikinci kuşağın en çarpıcı karakteri Albay Aureliano Buendía'yı düşün. Adam tam yirmi yedi kere isyan bayrağı çekip iç savaşa katılıyor ama hiçbirini kazanamıyor. Çünkü
Bu aralar yunan mitolojisinde dair bilgimi artırmak için okumalar yapıyorum. Robert Krugmann'ın Olympos Tanrıları serisi işimi çok kolaylaştırdı. Amacım günümüzde de üretilen edebi eserlerin, veya film ve dizilerinin içerisindeki çatışmaların ana kaynağına aşina olmak. Yunan mitolojisi de hala yazılan eserlere ilham olmaya devam ediyor. Ben Kirke de Odyssey öyküsüne aşina olmamda çok işe yaradı. Kitaba başladığımda Nolan'ın son filminden haberim yoktu. Bu aralar Matt Damon ve Anne Hathaway'in başrolde olduğu Odyssey filminin hazırlıkları yapılıyor. Güzel bir denk geliş oldu.
"Ben Kirke" son birkaç yıldır karşıma çıkan "kötü karakterlerin kötülüğünü sebeplerine inmek, onun bakış açısından bakmak" yönüyle bugünün popüler trendini yakalıyor. Özellikle dışlanmış bir cadı figürü olan Kirke, bizim yerli dizilerde bile görüp, yere göğe sığdıramadığımız kötü ve güçlü kadın karakterlere hayli benziyor. Yalnız fazla melankolik kasvetli atmosfer ve Kirke'nin sürekli yaralanan mazlum hali kitabı okumamı zorlaştırdı. Sanırım benim bu aralar biraz kaçış amaçlı okumalara ihtiyacım var.
Yazar Madeline Miller'ın diğer çok satan romanı yine Odyssey'in öncesini anlatan Iliada destanından bir karakter olan Achilleusu anlatıyormuş. Onu da merak ettim doğrusu.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Ölümün gölgesinde açan çiçekler...Alıntı
Toprağa eğilen bir insanın, bir gün kaçınılmaz olarak göğe bakmak zorunda kalışının hikâyesi...
Bahçıvan ve Ölüm, ölümün karşısında verilen büyük savaşları değil, insanın kendi içindeki sessiz yenilgilerini anlatıyor. Bir bahçıvanın toprağı işlerken gösterdiği sabır, sevgi ve emek; hayatı koruma isteğinin en sade hâline dönüşüyor. Fakat bazı gerçekler vardır ki ne emekle ne de dualarla değişir.
Kitabı okurken sık sık şunu düşündüm: İnsan, sevdiği birini kaybetme ihtimaliyle ne zaman yüzleşmeye başlar? Tehlike kapıyı çaldığında mı, yoksa onu sevdiği ilk anda mı?
Yazarın dili gösterişli olmaktan uzak ama tam da bu yüzden etkileyici. Cümleler okurun üzerine yürümüyor; usulca yanına oturuyor. Bahçede açan her çiçek, dökülen her yaprak ve değişen her mevsim, yaşamın geçiciliğine dair sessiz bir hatırlatmaya dönüşüyor.
Bu kitap bende büyük fırtınalar koparmadı. Daha çok, yağmurdan sonra toprağın üzerinde kalan o tanıdık koku gibi yer etti. Son sayfayı kapattığımda içimde kalan şey hüzünden çok kabullenişti. Çünkü bazı hikâyeler bize ölümü anlatırken aslında yaşamın ne kadar kıymetli olduğunu fısıldar.
Bahçıvan ve Ölüm, bittiğinde değil; üzerine düşündükçe büyüyen kitaplardan biri oldu benim için.
Puan vermedi·104 syf.·
2026 3. kitabı
Kitap, ağaçları merkeze alarak insanın yaşamla ve doğayla kurduğu ilişkiyi anlatan kısa ama etkileyici bir eser. Yazar, ağaçların kök salışında aidiyeti, göğe doğru uzanışında ise insanın anlam arayışını görüyor. Bir ağacın yıllar boyunca aynı yerde dururken mevsimlerle birlikte değişmesi, yapraklarını dökmesi ve yeniden yeşermesi ona göre yaşamın kendisinin bir yansıması. Bu yüzden kitap boyunca ağaçlar sadece anlatılan bir nesne değil, insan ruhunu anlamak için kullanılan güçlü bir metafor. Kitap boyunca doğaya dikkatle bakmayı ve onun sessiz bilgeliğini dinlemeyi öneriyor. Çok güzeldi çok
Kitaba başlama sebebim ateşperest inanç sistemini öğrenmek olmasına rağmen çok daha ilginç bir noktayla karşı karşıya kaldım.
Mazdeist inanç sisteminde Ardavirafname’nin yazılma sebebi İskenderin İran’a verdiği tahribatla beraber kaynaklarını kaybedip yoldan çıkan halkın, din önderleri tarafından aralarından en günahsızın seçilip öte dünyaya hazırlanmasını konu alıyor.
Yedi gün sürecek bir ötedünya yolculuğu ile Ahuramazda ile buluşacak, günahkarların ve iman edenlerin ahvaline dair gördüklerini döndüğünde insanlığa aktarıp yazdıracak ve böylece tıpkı peygamber gibi bir uyarıcı misyonu yüklenecek.
Tanıdık geldi mi?
Evet islam inancının miraç hadisesi ile örtüşen noktaları olduğu gibi, Dante’nin İlahi Komedyası ile de birebir aynı.
İslamda Muhammed Peygamberin Burak bineği ile göğe çıkıp rabbiyle görüşmesi cennet ve cehennemi görmesi ve buna binaen ümmetini uyarması sözkonusu idi.
Dante ise Virgil rehberliğinde cehennem Araf ve cennet yolculuğu yapmıştı.
Ardavirafname bu noktada dünyadaki amellerin öte dünyada nasıl muamele göreceğine dair detaylı bir anlatım olmuş.
Yazarın ve tarihçi araştırmacıların iddiası ise özellikle Dante’nin bu noktada özgün bir eser oluşturmadığıdır. Çünkü Ardavirafname, ilahi komedyadan önce yazılmıştır. Bu noktada şu çok anlaşılabilir, özellikle Haçlı seferleri ile doğu kaynaklarının batıya taşınması, batı eserlerinin yazımında doğu izi olmasına doğrudan ve dolaylı sebep oluyor.
Demek istediğim Dante’nin ilahi komedyası bu türün ilki olarak biliniyordu/ kabul görüyordu, Avrupa merkezli bir tarih dominasyonuna karşı çıkarak Ardavirafname’nin bilinir olmasına önem veriyorum.
Okuduğunuzda bildiğiniz birçok semavi öge göreceksiniz.
Besmele ile başlayıp şükür ile biten kitaplardan biri daha 
İmam Gazali'den..
Âlemlerin Rabbine hamd ve şükür ile..
Allah'ın varlığını inkar edenlere hep demişimdir, 'önce bir kafanı kaldır göğe bak' bak ki semayı böylesine eşsiz ve kusursuz kim bina edebilir gör diye. Göğe döşediği yıldızlar, ay, güneş her birini bir emir ile (kün) yaratan Rabbine bir bak..
Gök var olmasaydı yeryüzünde ne insan ne de hayvan ne de bitki var olurdu.. Gökyüzü, Ay ve Güneş ile döşendi ısı, ışık yaratıldı insanlık ve tabiat bunlar sayesinde işlerini ve ihtiyaçlarını gördü. Göğe Yıldızlar döşendi yol bulmak, doğumları belirlemek, Ay olmadığı gecelerde geceyi aydınlatmak için. Yağmurlar gökten yere indirildi, tabiat yeşersin, insanlık ve hayvanat besinlerini karşılayabilsin hayatlarını idam ettirebilsin diye..
Aynı zamanda gökyüzü insana huzur ve şifa kaynağıdır. Binlerce fayda ve bereket barındırır. İnsan Rabbinin varlığını en iyi göğe bakınca görür.
İmam Gazali 
Yaratılıştaki Sırlar kitabında da bahsettiği gökyüzüne, 
Gökyüzüne Bakmanın Faydaları 'ında daha detay vererek bizlere huzur ve şükür demeyi Allah'ın rahmeti ve kudretinin ne kadar yüce olduğunu göstermiştir.
Keyifle okumanızı dilerim..
İmam Gazali'den..
Âlemlerin Rabbine hamd ve şükür ile..
Allah'ın varlığını inkar edenlere hep demişimdir, 'önce bir kafanı kaldır göğe bak' bak ki semayı böylesine eşsiz ve kusursuz kim bina edebilir gör diye. Göğe döşediği yıldızlar, ay, güneş her birini bir emir ile (kün) yaratan Rabbine bir bak..
Gök var olmasaydı yeryüzünde ne insan ne de hayvan ne de bitki var olurdu.. Gökyüzü, Ay ve Güneş ile döşendi ısı, ışık yaratıldı insanlık ve tabiat bunlar sayesinde işlerini ve ihtiyaçlarını gördü. Göğe Yıldızlar döşendi yol bulmak, doğumları belirlemek, Ay olmadığı gecelerde geceyi aydınlatmak için. Yağmurlar gökten yere indirildi, tabiat yeşersin, insanlık ve hayvanat besinlerini karşılayabilsin hayatlarını idam ettirebilsin diye..
Aynı zamanda gökyüzü insana huzur ve şifa kaynağıdır. Binlerce fayda ve bereket barındırır. İnsan Rabbinin varlığını en iyi göğe bakınca görür.
İmam Gazali Yaratılıştaki Sırlar kitabında da bahsettiği gökyüzüne, Gökyüzüne Bakmanın Faydaları 'ında daha detay vererek bizlere huzur ve şükür demeyi Allah'ın rahmeti ve kudretinin ne kadar yüce olduğunu göstermiştir.
Keyifle okumanızı dilerim..