Hayat Ne Çok Güzel Ne Çok KötüEdebiyat & Roman
Harp mücadelesinden sonra İstanbul'a gelen Nihat'ın düzenbaz sistem ve insanlara karşı yaşadıklarını anlatan bir kitap. Sonlara doğru kendimi bir an 
Martin Eden okur gibi hissettim neyse ki hislerimde yanıldım.
Nihat gerçekten güçlü bir karakterdi. Sadece Muazzez'e karşı bencilce davrandığını düşünmemek elde değil. Buna rağmen onun mücadeleci ruhuna çok imrendim. Muazzez, yine Safa'nın romanlarındaki gibi ikircikli bir kadın karakter: iyilik ve kötülük arasında. Seniha da Safa romanlarının tipik şuh, şeytansı ve zeki kadını.
Safa, çoğu romanında iyi ve kötünün zıtlığına vurgu yapar zaten. Ve muhtemelen şahsî görüşlerini aktardığı akıllı ve olgun bir karakterde yer alır romanlarında. Bu romanda da Kerim öyleydi. Nihat; âşık olduğu kadınla birlikte hayatın en güzel anlarını tattıktan sonra gitgide hayatın kötü yönlerini daha çok görüyor ve büyük bir buhrana kapılıyordu. Safa'nın burada anlatmak istediğini de şöyle anlıyorum: hayat, bazen coşkulu duygularla hissettiğimiz kadar berbat ya da muhteşem değil. Ancak içerisinde var olan birçok iyi kötü yönüyle anlaşılması gereken bir şey. İşte Kerim, bunlardan bahsederek Nihat'a destek oluyor. Kerim, yeni bir ahlak tanımı öne sürüyor ve tam da öyle olması gerektiğini düşündüğüm bir ahlak tanımı bu. Ahlaklılık, ahmaklık değildir sonuçta. Ve elbette her insan menfaati uğruna savaşmalıdır. Hem kendi, hem çevresindekilerin menfaati.
Nihat ve arkadaşlarının sohbetleri ve o arkadaş ortamını okumak hoşuma gitti. Safa'nın felsefe ve psikoloji hakkında düşündüklerini karakterler üzerinden anlatmasını çok severim zaten. Hele yüz ve karakter betimlemeleri enfestir. Hem uzun betimlemelerle yormaz, hem gerektiği gibi betimler. Safa okurlarının bu kitabı da seveceğini düşünüyorum (Bence 
Cânân , 
Bir Akşamdı , 
Fatih Harbiye ve 
Sözde Kızlar romanlarından daha iyiydi). Fakat 
Yalnızız ve 
Biz İnsanlar gibi muhteşem iki eserini okuduktan sonra bu kitap benim için daha yavan kaldı desem yalan olmaz. Safa'nın görüşlerine pek aşinayım çünkü. Bu yüzden Mahşer'in Yalnızız ve Biz İnsanlar'dan önce okunması gerektiği kanaatindeyim. Nitekim Safa da bu romanı Yalnızız ve Biz İnsanlar romanlarından önce yazmış.
Mahşer
Peyami Safa
Martin Eden okur gibi hissettim neyse ki hislerimde yanıldım.
Nihat gerçekten güçlü bir karakterdi. Sadece Muazzez'e karşı bencilce davrandığını düşünmemek elde değil. Buna rağmen onun mücadeleci ruhuna çok imrendim. Muazzez, yine Safa'nın romanlarındaki gibi ikircikli bir kadın karakter: iyilik ve kötülük arasında. Seniha da Safa romanlarının tipik şuh, şeytansı ve zeki kadını.
Safa, çoğu romanında iyi ve kötünün zıtlığına vurgu yapar zaten. Ve muhtemelen şahsî görüşlerini aktardığı akıllı ve olgun bir karakterde yer alır romanlarında. Bu romanda da Kerim öyleydi. Nihat; âşık olduğu kadınla birlikte hayatın en güzel anlarını tattıktan sonra gitgide hayatın kötü yönlerini daha çok görüyor ve büyük bir buhrana kapılıyordu. Safa'nın burada anlatmak istediğini de şöyle anlıyorum: hayat, bazen coşkulu duygularla hissettiğimiz kadar berbat ya da muhteşem değil. Ancak içerisinde var olan birçok iyi kötü yönüyle anlaşılması gereken bir şey. İşte Kerim, bunlardan bahsederek Nihat'a destek oluyor. Kerim, yeni bir ahlak tanımı öne sürüyor ve tam da öyle olması gerektiğini düşündüğüm bir ahlak tanımı bu. Ahlaklılık, ahmaklık değildir sonuçta. Ve elbette her insan menfaati uğruna savaşmalıdır. Hem kendi, hem çevresindekilerin menfaati.
Nihat ve arkadaşlarının sohbetleri ve o arkadaş ortamını okumak hoşuma gitti. Safa'nın felsefe ve psikoloji hakkında düşündüklerini karakterler üzerinden anlatmasını çok severim zaten. Hele yüz ve karakter betimlemeleri enfestir. Hem uzun betimlemelerle yormaz, hem gerektiği gibi betimler. Safa okurlarının bu kitabı da seveceğini düşünüyorum (Bence Cânân , Bir Akşamdı , Fatih Harbiye ve Sözde Kızlar romanlarından daha iyiydi). Fakat Yalnızız ve Biz İnsanlar gibi muhteşem iki eserini okuduktan sonra bu kitap benim için daha yavan kaldı desem yalan olmaz. Safa'nın görüşlerine pek aşinayım çünkü. Bu yüzden Mahşer'in Yalnızız ve Biz İnsanlar'dan önce okunması gerektiği kanaatindeyim. Nitekim Safa da bu romanı Yalnızız ve Biz İnsanlar romanlarından önce yazmış.
Mahşer
Peyami Safa·
55 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.