Görüşürüz
• Ayaklarımızın altında bir zemin yok artık. Bir çatımız da. Gelecek yok. Geçmişin izleriyse çoktan silinmeye başladı. Aşk, bize bu sonsuz boşlukta ev olacak tek şey.
İstediğin şeyi yaptım, diye mırıldandı. Şimdi hoşça kal. Birbirimizi bir daha görmeyelim.
"Bir araya geldiğimizde –arada sırada dışarıda yemek yediğimizde ya da Dük’ün yanına gittiğimizde görüşürüz– olabilecek en ciddi yüz ifadesini takınarak, birbirimize olmayacak hikâyeler anlatırız. Karım bu konuda çok ustadır; hatta benden çok daha iyidir. Tarihleri falan hiç karıştırmaz; bense hep karıştırırım. Yalanımı yakaladığında da hiç kavga çıkarmaz. Bazen keşke kavga çıkarsa diye geçiririm içimden ama o güler geçer."
“Görüşürüz" dedim sessizce. "Geri geleceğim ama önce biraz gitmem lazım."
"— Bunda değeri göz önüne almaya hiç gerek yok. Bu sorun insan yüreğinde çoğu zaman değere bakılarak değil, başka, daha doğal nedenlere uyularak halledilir. Bunun hak olup olmamasına gelince; istemek herkesin hakkıdır.
— Başkasının ölümünü istemek de mi?
— Ölüm olması durumu değiştirmez. Mademki bütün insanlar böyle yaşıyor, hatta başka türlü yaşamaları olanaksız; kendi kendimizi aldatmak niye? Sen demin, “İki sürüngeninin birbirini yemesi” hakkında söylediklerimi kastediyorsun, öyleyse izninle ben de sana bir şey soracağım: Benim de Dmitri gibi, ihtiyar domuzun kanını dökebileceğime, onu öldürebileceğime inanıyor musun?
— Neler söylüyorsun İvan! Aklımdan geçmez bu... Dmitri'nin de...
İvan gülümsedi:
— Bu kadarı için eksik olma. Onu her zaman koruyacağıma güven. Yalnız bu konuda içimden gelecek isteklere hiç gem tanımıyorum. Hoşça kal, yarın görüşürüz. Beni kınama, suçlu olarak da görme.
O zamana kadar hiç yapmadıkları biçimde, coşkuyla el sıkıştılar. Alyoşa kardeşinin kendisine doğru ilk adımı attığını ve bunu kesinlikle belli bir amaçla yaptığını hissetti."
