Dışarılar ne kadar güzel, demiştin.
Ayaklarımı özledim, demiştin.
Çıkınca dağlara gidelim, demiştin.
Kirpiklerin açıldı, kapandı
Gelinlikler içinde bir kız
Sivilceler içinde bir oğlan
Gözyaşı beşiği odalar
Hayal salkımı iki çocuk
Girdi içeri.
Kirpiklerin açıldı, kapandı
Derinlerde iki baba masalı
Sır tutmuş iki anne
Yaşlandıkça bizden masum
Yaşlandıkça bir özür duası
Girdi içeri
Kirpiklerin---
Bir bahçe dolusu gülhatmi
Belikleri çözülmemiş kar uykuları
Acemi bir deniz sevinci
Gövdende boncuklanan gökyüzü
Girdi içeri.
Kirpiklerin açıldı---
Kömür kokularıyla dolu yalnızlıklar
Şekerli sudan yapılmış iki çocuk ağıdı
"Ben Diye Bir Şey Varsa..."
Ben, sabah ezanından hemen önceki gökyüzü gibiyim.
Herkes uyurken içinden dua geçen, uyanık ama sessiz bir vakit gibi.
Toprak tonlarında bir renk olurum, köyün avlusunda usulca savrulan gülhatmi çiçeği gibi.
Bir ceylan kadar ürkek ama zarif, bir defter kadar yorgun ama hâlâ dolmaya hazır…
Bazen bir Mardin olurum kalplerde.
Geçmişi taş duvarlarında saklı, sessiz ama unutulmayan bir şehir gibi.
İçimde ezan sesiyle, çocuk gülüşüyle, vakitlerle büyüyen bir dinginlik.
Külkedisi gibi parladığım anda bile gitmeyi bilirim.
Gösteriş değil aradığım; kalpten geleni hissedebilen gözler.
Güllaç gibi olurum bazen…
Herkesin fark etmediği ama bilenin yavaşça kıymet verdiği bir tat.
“Rabbişrah lî sadri”
Kalbime ferahlık dileğim hep.
Dünyanın gürültüsünden değil, içimin dağınıklığından yorulurum bazen.
Ben sonbahar gibiyim.
Gitmelerle dolu ama umutla bekleyen…
Bir deftere yazılmamış özlem, bir mektuba koyulmamış kelime,
Ama hep taşınmış bir his olurum.
Eğer “ben” diye bir şey varsa bu hayatta,
Bütün bu parçaların usulca birleştiği bir yerim.
Ne fazla, ne eksik.
Sadece kendim gibi…
"sessiz bir sonbahar kadını"
Reklam
Bu toprakların yazı çetin olsa da ilkbaharı cennetten bir köşe misali🌸
Gülhatmi çiçeği 🦋
Gülhatmi ile ben.
Ve Cahit abiden bir cümle;
"bir kalbiniz vardır onu tanıyınız."
Cahit Zarifoğlu
Cahit ZarifoğluGülhatmiŞiir
Ben bedbaht degilim üflemem rüzgara
İncir çiçekleri tütse bile semada
Ben korkak degilim çekilmem daglara
Daglar koynunu açmış olsada
Ben makbule-i akçe degilim dönmem sırtımı insana
Kimse bilmez kimse görmez
Burnumun diregi sızlar ömrüm boyunca
Ben yorgun bir ayak degilim
Dinlenmem zeytin agaçları yamacında
Ey yasemen, ey asuman, ey merhametli gülhatmi ve mekanın sahibi gül nar
Ben geçmem kara iplikli köprülerden
Köprüler çakı gibi saglam olsada
Çehrem yıpranmaz benim
Yüzümü verdigim bir poyraz alnımın çatına çatına vursada
Özledim dil ruba, özledim yüksek geçişleri
Ufacık ufacık sürüler gibi insanlar aşağıda
Ve vurur göğsüme küçücük insanların büsbüyük ahları da
Ben matem degilim
Yüregimde aglatamam damarlarımı da
Kan çanagına dönmüş gözlerle de bakamam herhangi bir kamili insana
Yumuşat göğsümü, yumuşat yufka yufka
Sanılmasın yoksul, sanılmasın hissiz, sanılmasın dilsiz
Kabrime uzanmış küçücük küçücük karıncalar boyunca.
Can Seyfettin AL
Reklam
Reklam