Gülübello
@gulubello
Geniş zamanda okuma eyleminde bulunur.
Şu anda okuduğu kitap
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Kızıl "Zweig"Edebiyat-Düşünce
Bir tutkunun, güç savaşının, depresyonun ve hastalığın hikayesi; "Kızıl"
Stefan Zweig, ne zaman okuma alışkanlığımın azalmaya başladığını hissetsem elimin gittiği bir yazar. Hayata dair betimlemeleri öyle gerçekçi, öyle içten ve duygusal ki neredeyse size kitabın içinde nefes aldığınızı hissettiriyor. Ve bunu öyle uzun ve detaylı tasvirlerle yapmıyor. Çoğu zaman az ve öz ancak kelimelerin çok doğru yerlerde, doğru şekildeki kullanımıyla yapıyor. İş Bankası yayınlarının Zweig'in hikayelerinden gittikçe daha fazlasını basmasını anlayabiliyoruz bu şekilde. Çünkü bu yazarı elime aldığımda emin olduğum tek bir şey var; bir kaç saat içerisinde sonuna kadar gideceğim!
Zweig'ın kitaplarında hiçbir zaman duygular yalın olmaz. Çok tutkulu duygular hissedilir, her şeyin karakterin içindeki yansıması çok şiddetlidir. Hele ki aşk! Aşk öylesine derin işlenir ki bazen karakterin hayatında sadece o kadın ya da adamın olduğu ve bu duygunun karakteri bütünüyle ele geçirdiğini hissedersiniz. Ki bu anlatımın bize Zweig'in hayatına ve yaşayış şekline dair bolca ipucu verdiğini düşünüyorum. Ancak karakter, hiçbir zaman tek bir kitapta safi bir duyguyu hissetmez. Coşkulanır, sakinleşir, şaşırır, aşık olur ve bir şekilde depresif duygulara düşer.
"Kızıl" 'da bu hissiyatlardan farklı bir kitap çizgisi oluşturmuyor.
Önce uzun uzun Viyana'yı anlatan Zweig, bu şehrin hüznünü ve havasını anlatmak için;
"sanki dışarıda tüm dünya, derdini milyonlarca gözyaşıyla döküyordu"
diyor. Bu şüphesiz ki Viyana'dan ziyade, bu şehrin ana karakterimizin içindeki yansımasını anlatmak için kurulmuş bir cümle olmalı. Zira Berger okul okumak için geldiği bu şehre bakıyor ve Zweig söylüyor; "Yıllardır beklediği şey bu muydu?"
Doktorluk kariyerine Viyana'da devam eden Berger'in, benliğindeki çatışmaları,
Hepinizi Geberteceğim! Ama Hepinizi!Edebiyat
Bazı kitapları okuduğunuzda, sindirmek için vakte ihtiyacınız olur. Hayatımda kaç kitap okudum, kaç yeni yazarla tanıştım bilmiyorum. Ama okur okumaz, hissettiğim her şeyi hem kusmak hem de sindirip içime işlemesi için yutma isteğimi aynı anda çalıştıran, Hakan Günday'dan başka bir yazarla tanışmadım.
Elimi en korkak uzattığım kitabı buydu. Sonuçta Atatürk'e yapılan bir süikastle ilgili kitap. Atatürk gibi bir adamı öldürmek isteyen bir karaktere sempati duymamla sonuçlanmasından korktum sanırım. Bilmiyorum. Ama Hakan Günday, öyle yazıyor ki her şeyi hem çok sevip hem de nefret ediyorsunuz. Nefret ettiklerinizden nefret etmeyi seviyorsunuz.
Daha 'yı okuduğumda en sevdiğim yanlarından biri kitabın içinde kitap gibi olmasıydı. Öyle dolu, öyle doyurucuydu ki nefessiz kalarak okuyordum. İnsan ticareti üzerine yazdığı kısımlarda psikolojik bir deney vardı, bir toplum eleştirisi, yönetici eleştirisi.
Ziyan'da bana lise yıllarımda 10 Kasım için oynadığımız bir oyunu hatırlattı. Oyunda; sahnedeki herkes sonunda teker teker sahneye çıkıyor ve "Ben Atatürk'üm" diyordu. O dönemde kimse bunu anlamadı. "Her öğrenci neden Atatürk olduğunu iddia ediyor ki? Biraz saçma olmuş." dediler. Atatürk'ün bir düşünce olduğunu anlamamışlardı.
Kitaptaki Ziya Hurşit de çok öfkeli. Atatürk'ü bir düşünce olarak görmeyenlere ve kendisini kurtarmak için ayaklı bir devrime ihtiyaç duyanlara çok öfkeli.
"Önce düşmanı, sonra saltanatı yenmiş olan Mustafa Kemal, en sonunda da kendisiyle savaşacaktı."
"Çevresindekilerin kutsallaştırma ihtiyacı yüzünden yalnız kalacaktı. Kendi adının gölgesinde yaşayacak... Çünkü devrim Mustafa Kemal'in kendisi olmuştu. Yaşıyordu, yürüyordu ve her ölümlü gibi devrim de toprak olacaktı"
Bence burada, sahiden müthiş ve çok zekice yazılmış bir eleştiri var. Hakan
Daha 'yı okuduğumda en sevdiğim yanlarından biri kitabın içinde kitap gibi olmasıydı. Öyle dolu, öyle doyurucuydu ki nefessiz kalarak okuyordum. İnsan ticareti üzerine yazdığı kısımlarda psikolojik bir deney vardı, bir toplum eleştirisi, yönetici eleştirisi.
Ziyan'da bana lise yıllarımda 10 Kasım için oynadığımız bir oyunu hatırlattı. Oyunda; sahnedeki herkes sonunda teker teker sahneye çıkıyor ve "Ben Atatürk'üm" diyordu. O dönemde kimse bunu anlamadı. "Her öğrenci neden Atatürk olduğunu iddia ediyor ki? Biraz saçma olmuş." dediler. Atatürk'ün bir düşünce olduğunu anlamamışlardı.
Kitaptaki Ziya Hurşit de çok öfkeli. Atatürk'ü bir düşünce olarak görmeyenlere ve kendisini kurtarmak için ayaklı bir devrime ihtiyaç duyanlara çok öfkeli.
"Önce düşmanı, sonra saltanatı yenmiş olan Mustafa Kemal, en sonunda da kendisiyle savaşacaktı."
"Çevresindekilerin kutsallaştırma ihtiyacı yüzünden yalnız kalacaktı. Kendi adının gölgesinde yaşayacak... Çünkü devrim Mustafa Kemal'in kendisi olmuştu. Yaşıyordu, yürüyordu ve her ölümlü gibi devrim de toprak olacaktı"
Bence burada, sahiden müthiş ve çok zekice yazılmış bir eleştiri var. Hakan