"Annemin elleri yumuşacıktı, neredeyse kâğıt gibi. Dokunduğumda aklıma suyun yuvarlattığı taşlar geldi. Bu düşünce beni gülümsetti; kim bilir bir zamanlar ne sivri bir taştı."
“Sen aptal değilsin. Arzu edilmeyi istediğin için ya da sevilmek istediğin için kimse aklını kaçırdığını söyleyemez.”
Derin bir nefes boğazında düğümlendi.
“Ve sen bir seçenek değilsin Stevie, çünkü sen varken diğer tüm seçenekler ortadan kalkar.”
Tüm yüzü gevşedi, bakışlarım altında eriyor gibiydi.
“Böyle şeyler söyleme.”
“Neden?”
“Çünkü senden hoşlanmamaya çalışıyorum.”
Dürüstlüğü beni gülümsetti. Onunla tanıştığımdan beri “Senden nefret ediyorum” cümlesini çok sık kullanıyordu.
“Bu konuda iyi şanslar tatlım, çünkü ben lanet olası bir cevherim.”
Sayfa 274
Reklam
“Tabii heykellerin çoğunun kolu, bacağı ya da kafası eksikti. Onlar için üzüldüm. Bu düşünce beni gülümsetti, heykellerle empati kuruyordum!”
Ellerinin giderek artan kırışıklığını fark etmek gülümsetti onu. Bedeni buradaki her şey gibi her an değişiyordu. Her an farklı bir deneyimi yaşatmak isteyen bir sistemin parçası değil miydi beden de? Değişecekti tabii.
En güzelimi bilmem ama denk gelişi gülümsetti :)
Yılın en güzel günleri gelmişti: Haziranın ilk günleri.
Gülümsetti :)
“- Eşim Patani'ye gidersem Tayland hükümetinin bana zarar vereceğini düşünüyordu. Bundan dolayı beni hiç Patani'ye göndermedi. Ayrıca Tenvira'nın Patani'de yaşayan anne ve babası da Tayland askerlerinin baskısı altındaydılar. Bir keresinde Tayland askerleri sık sık olduğu gibi Tenvira'nın Patani'deki evine gelip babasına Tenvira'nın nerede olduğunu sormuşlar. Tenvira'nın babası; "Oğlumu bulursanız benden de oğluma selam söyleyin, ben de uzun zamandır oğlumu göremiyorum" demiş. Tenvira bu olayı anlattığında hep gülerdi.”
Sayfa 236 - Tenvira’nın eşi Hamide Nur, Patani, Ağustos 2008.
Reklam
Reklam