Yağmurlu Hisler, isminin vaat ettiği o melankolik ama arındırıcı havayı sayfalarına başarıyla taşıyan bir eser. Yazar, insana dair gözlemlerini, bir şairin hissetme derinliğiyle birleştirerek okuruyla paylaşıyor. Edebiyatta bazen çok süslü kelimelerin anlatamadığı bir duyguyu, son derece sade ve "bizden" bir cümle çıplaklığıyla anlatıverir; bu kitap da tam da bu sadeliğin gücüne yaslanıyor.
Kitabın "Yalnızlık" bölümü, modern insanın en büyük çıkmazını, yani "herkesin mutlusun sandığı o içsel ıssızlığı" merkeze alıyor. Yazar, "Sözün uçması; sebebidir yazıya vefasızlığın" dizeleriyle yazının kalıcılığına sığınırken, aynı zamanda insanın fani oluşuna dair hüzünlü bir hakikatle yüzleştiriyor okuru. Buradaki yalnızlık, sadece kimsesizlik değil; insanın kendi bedeniyle, zihniyle ve dünyayla olan mesafesi. Yazar, metinlerin dokusuna bir "teşhis ve tedavi" edasıyla değil, daha çok bir "hal tercümesi" olarak dokunuyor. "Zihinlerde tasavvur, bedenlerde teşekkül" derken, aslında insanın dünyadaki varoluş sancısını özetliyor.
Yağmurlu Hisler, geleneksel bir şiir kitabının sınırlarına hapsolmaya direnen bir yapıya sahip. Metinler bazen damıtılmış bir şiir, bazen sorgulayıcı bir deneme, bazen de samimi bir günce tadında ilerliyor. Yazar, bir türün kalıplarına takılmadan hislerini olduğu gibi aktarmayı seçtiği için eser, bir sanat metninden çok, bir dostun gecenin sessizliğinde paylaştığı iç döküş sıcaklığına bürünüyor. Kitap bir oturuşta bitirilecek bir serüven değil; aksine okuru durup düşünmeye, satırların kendisinde neye tekabül ettiğini aramaya teşvik eden bir süreç. Örneğin:
Hangi maddenin kaçıncı bendisin
Bilmem ki neredesin
Bilenin bilmesiyle olmayan şeyler
Hazan kalbim tuz buz
Yine de "sevmekten kim usanır"
Bu sitem, kitabın yer yer sertleşen, yer yer
Ictenlikle yazilmis, intihar eden annesinin olumuyle yuzlesmeye calisan kizinin yasla basa cikisi. Gospodinov’u da yakin zamanda okumustum. Benzerlikleri var. Ancak o kadar guclu ve dokunakli gelmedi bana. Tabi oyle bir cabasi da yoktu sanirim yazarin. Daha cok bir gunce gibi. Bunu paylasma cesaretinden ve yazim biciminin ozgunlugunden dolayi yazari takdir ettim.
Kitap öncelikli olarak günce olduğu için okuması beni gerçekten yordu. Bazı yerleri akıcıydı ama bazı kısımları okurken gerçekten çok sıkıldım. Eser biraz eleştirel türde bir kitaptı.Kopukluk biraz fazla gibi geldi bana.Bu kitabı çok sevemedim.
Filmini kaç milyon kez izledim bilmiyorum. Ve sonunda kitabını da okudum. Kitap günce şeklinde yazılmış. Konudan konuya atlıyor hissi oluyor ama roman değildi bana göre. Film ve kitap arasında ise epey fark vardı. Belli karakterler filmde var evet ama filmde olan Damat Ferit ve Hafize Ana kitapta yoktu. Belki devamında vardır bilmiyorum ama bu kitapta bunlar yoktu. Yine kitapta olan bazı bölümleri filmde başka karakterlerin başına gelen olaylar şeklinde yapılmış. Film kendi alanında mükemmel, kitap da kendi alanında muhteşem. Zaten aşırı hızlı okunuyor, hacmine bakıp uzun sürer sanmayın iki güne kalmaz biter başlarsanız. Kitabın sonu üzdü biraz beni. Zaten filmde de duygusal son vardı. Farkları olsa da dediğim gibi ikisi de kendi alanında MUHTEŞEM!
5/10
2026 116. kitabı
Logos 
İlhan Berk
Logos, Antik Yunan’dan gelen “akıl, söz, düzen” anlamlarını taşıyan bir kavram. İlhan Berk bu kitabında bu kavram etrafında dolaşırken aslında şiirin doğasına, şiire dair parçalı bir düşünce alanı kuruyordu.
64 sayfalık bu kısa kitap, yarım saat gibi bir sürede okunabiliyor. Metinler yarım sayfalık, şiir üzerine yazılmış denemelerden oluşuyor ve sindirerek okumayı gerektiriyor.
Bu, okuduğum 6. İlhan Berk kitabıydı. Yazarın üslubu gereği metinler klasik bir fikir yazısından çok şiirsel, aforizmalarla dolu, yer yer günce içeren özgün denemelerdi. Yerli ve yabancı yazarlardan bolca alıntı da dikkat çekiyor.
Her noktada aynı etkiyi bıraktığını söyleyemem. Yer yer İlhan Berk’in dili ve tercih ettiği bazı kelimeler bana uzak geldi, beğenemedim. Yine de şiir üzerine yazılmış yazılar okumak isteyenler için kendine has bir okuma deneyimi sunuyordu.
Anlatı okumayalı ne kadar uzun zaman olmuş, meğer. Bu kitap bana biraz da onu hatırlattı; parçalı, dağınık ama bir o kadar canlı bir metnin içinde kaybolmayı.
Müldür; İlhan Berk, Ece Ayhan, Nilgün Marmara, Ömer Uluç, Komet, Orhan Duru, Ahmet Güntan, Gülseli İnal, Mazhar Candan, Hür Yumer, Fatih Özgüven ve Hümeyra gibi pek çok ismi metne dahil ediyor. Ama bu, bir anma listesi gibi değil; daha çok zihninin içinden geçip dönüşmüş halleriyle karşımıza çıkıyorlar.
Günce parçaları ise metnin en sevdiğim tarafı oldu. Hem yazıldığı dönemin hem de öncesinin politik ve sanatsal atmosferine dair gözlemler var; ama bunlar sabit değil. Bir otobüs penceresinden bakarken ya da bir kahvehanede otururken değişen, dönüşen düşünceler… Sanki fikirler bile metinle birlikte hareket ediyor.
Benim için kitap, klasik bir anlatıdan çok bir zihin akışı deneyimiydi. Yer yer kopukluk hissi yaratsa da, o kopukluk aslında bilinç akışının doğasına çok uygun. Okurken bazen “şu an ne okuyorum?” dediğim anlar oldu ama garip bir şekilde bırakmak da istemedim. Çünkü Müldür’ün o “sesli düşünme” hali insana bulaşıyor; bir süre sonra sen de onunla birlikte düşünmeye başlıyorsun.
Tam olarak içine girmesi kolay bir metin değil belki ama sabredince, o parçalı yapının içinde kendine ait bir ritim kuruyor.
