Neden yazmadan duramıyorum acaba? Bunun nedeni belli. Bir şey üzerine düşünmek için önce o şeyi yazmam gerekiyor çünkü. Çocukluğumdan beri bu böyle. Bir şey anlamadığım da, ayağımın dibine saçılan sözcükleri birer birer alıp onları cümleye diziyorum
“Ben çok eskiden beri insanları, yüzlerine bakarak değerlendiririm” diye yanıtladı. “Demek istediğim , senin suratını ve yüz ifadeni sevdim. Hem de çok”
Yine de sıradan bir genelleme yapacak olursam mükemmel olmayan yaşamlarımda boşa harcanmış zamanlar da yeri önemli değil midir? Eğer bu mükemmel olmayan yaşamlarımızdan tüm bu boşa harcanmışlıkları çıkaracak olursak ,
yaşamlarımız mükemmel olmama özelliğini bile yitiriverir