Birinin güvenli alanı olma fikri inanılmaz hoşuma gidiyor, dağı aşmış gelmiş beni görmüş yüzü gülmüş. Derdi hafiflemiş sırtı doğrulmuş. Yalnızlığı azalmış nefesi rahatlamış. Kalbi yumuşamış dünyası yeşermiş. Olmaz sanmış ama olmuş.
Barış Bıçakçı bir kitabında:
“Biliyorum, diyordu yine kitaplara gömüleceksin. Sayfaların arasında ikimizi arayacak, belki bir ihtimal bulurum diye delice okuyacaksın. Ve bu sana iyi gelecek. Senin iyi olduğunu bilmek bana yeter. Beni merak etme.” Diyor ve yüreğimi dağlıyor.
halinden hoşnut olmak ve mutlu olmak bambaşka şeyler. ilki öyle bir şey ki olmadık bir yerde uyuyakalsam bile üstüm pamuklarla örtülür, hiç üşümem gibi hissediyorum.
van gogh'un mektubunda "imkasızsa imkansızdır. yine de deneyeceğim" demesi çok hoşuma gidiyor.
hayatımıza hiç hesapta yokken pıt diye giriveren, sonra havamız gibi, suyumuz gibi yanıbaşımızda kalan şeyler ne güzel. arkadaşlıklar, aşklar, gece yarısı rutinleri, yürüyüş yolları, sütlü tarifler, mırıl mırıl şarkılar, başucu lambaları, gördüğümüz anda iyi eden o güleç yüzler.